Home Belgisch DEFINITIVOS

DEFINITIVOS

by Yves Van der Straete

We zitten in de Bras in Kortrijk een pint te pakken en aan de toog treffen we naast ons de gitarist Peter Coppens. Peter is de gitarist van de legendarische punkband DEFINITIVOS uit Kortrijk die dit jaar zijn veertig jarig bestaan viert. Tijd om hem een paar vragen te stellen.

Jullie vieren jullie veertig jaar bestaan. Wat is jullie glorie moment uit deze periode?Onze gloriedagen liggen intussen ver achter ons, maar vreemd genoeg volgen de bijzondere gebeurtenissen zich de voorbije jaren in sneltempo op. Verzamel-cd, Best of op vinyl, nieuwe studio opname 18:38, een boel events en toffe gigs. Het summum? We deden er precies 40 jaar over om op een groot festival te staan. In 2019 was het zover met W-Fest.

Slechtste ervaring?
Benefietoptredens waar geen kat is geïnteresseerd in wat er on stage gaande is.

Welke plaat zouden we volgens jou allemaal moeten in huis hebben?
Dat zou er zowel ééntje van dEUS, The Velvet Underground, The Clash, Lou Reed, Pink Floyd, Iggy, de Ramones of zo kunnen zijn maar om het iets minder evident te houden, voor mij hoort er absoluut een Radiohead-plaat bij. Ok Computer, Amnesiac, Kid A, … allemaal geen doorsneeplaten.

Wie is jouw grote voorbeeld of idool? En hedendaagse favoriet?
Het klinkt misschien raar maar vanwege mijn instrument David Gilmour. John Frusciante vind ik eveneens een geweldig gitarist. Mijn favoriete band op heden blijft Radiohead en dat zowel muzikaal als daarbuiten. Maar voor alle duidelijkheid, ik doe niet aan idolatrie.

Wat willen jullie nog verwezenlijken, wat is jullie grootste droom of nummer één op de bucketlist?
Europees tourneeke als support act voor een ietwat bekendere band uit het genre.

Levende in een maatschappij waar klimaat, subsidies, politieke correctheid enz meer en meer op de voorgrond komen, wat doet dit met jullie punkhart?
Het bevestigt telkens opnieuw dat de toppolitiekers in een andere league spelen, met name waar alle macht zit. Zum kotzen. Allé, dat is dan mijn persoonlijke mening en gevoel daarrond. Het kapitalisme zoals het vandaag bestaat, is faliekant voor onze maatschappij. De macht is bij de aandeelhouders die enkel oog hebben voor hun eigen profijt, de politiek gijzelen en corrumperen.
Wat het cultuur subsidie debacle betreft. Vooral de minder bekende artiest en venues worden getroffen. De venues kunnen zich nu reeds amper de kleine groepen permitteren. Er wordt gemarchandeerd over een paar honderd euro. Daarmee moeten de bands het doen. Concreet in ons geval moeten we ons verplaatsen en de soundtech en roadie een kleine vergoeding geven als dat er al van af kan. We vallen dus noodgedwongen terug op vrijwilligerswerk.
Kijk, voor een stuk betalen we alles uit eigen zak. Dat was 40 jaar geleden zo en is het nog steeds. DIY. Dat is die punk attitude. Soms krijg je dan kritiek omdat je merch aanbiedt. Hoe geraken jullie aan het zout op jullie patatten?
De merch is zowat de enige sponsoring die we kunnen aanboren om te kunnen fungeren als band. Not punk? My ass! Zoals Zappa ooit cynisch titelde “we’re only in it for the money!”.

Courtrai Tonight is jullie bekendste nummer, leeft Kortrijk nog bij nacht?
Ik woon al 28 jaar in Oost-Vlaanderen en ben slecht geplaatst om hierop te antwoorden. Het is niet dezelfde stad als 40 jaar geleden. Ik vind er amper nog mijn weg. Als ik er ben is dat meestal in “den Bras” of op één of andere gig in “den Trap”, een étage eronder. Maar er zijn wel nog andere locaties in de stad die wijzen op een culturele onderstroom. Vermeldenswaard zijn de Pits en Ciné Palace, hetwelke spijtig genoeg plaats moest ruimen voor diverse nieuwbouwprojecten.

Punk will never die zeggen ze, is er nog punk attitude?
Ik heb de indruk dat velen niet echt nog weten waar het om draait. Maar dat was 40 jaar geleden ook reeds het geval. Punk was als een zeepbel die bijna even snel was verdwenen als ze verscheen. De punk-attitude is daarom niet iets wat je noodzakelijkerwijs gaat vinden bij de modelpoppen. Het zit in je aderen, in je psyche.

Met het verdwijnen van platenwinkels en het opkomen van Spotify en andere streamers hoe zien jullie de muziektoekomst?
Dat brengt mij weer bij Radiohead. Zij lanceerden in 2007 hun In Rainbows aan “geef ervoor wat je wil”-prijs. In 3 maand tijd werd de plaat 2 miljoen keer gedownload. De opbrengst lag hoger dan die van al hun vorige platen samen. Om maar te zeggen dat er opties zijn. Uiteraard kon zoiets enkel goed aflopen voor een band met dergelijke status. De boodschap: Think out of that restraining box!
Het idee kon trouwens ook tellen als statement vanuit een punk-attitude. Platenmaatschappijen stonden buitenspel en creatieve controle lag bij de band. Ongetwijfeld zijn dit moeilijke jaren voor o.a. de muziek, maar ik durf geloven dat men uiteindelijk weer zijn weg zal vinden. De revolutie van de cd en de mp3 liggen intussen al ver achter ons en het
bewustzijn over hun minpunten groeit. Het vinyl blijkt toch niet afgeschreven.

Mochten jullie Kortrijk moeten inruilen voor een andere stad wat zou het worden?
Ik ben geen stadsmens, althans nog niet. Het zijn de gebeurtenissen die mij naar een stad lokken. In die zin kan eender welke stad. Maar Kortrijk was waar het zich voor mij allemaal heeft afgespeeld.

Definitivos zijn onrechtstreeks een voortvloeisel uit de Kortrijkse cult-groep P.I.G.Z. Kun je even schetsen
De groep Moonfreak, waarbij Rik drumde, had Xav Rathé en Yves Lafere aangetrokken als respectievelijk nieuwe gitarist en zanger. Xav kwam terug uit Londen met een aantal punksingles, en begon direct New Rose te spelen op de eerstvolgende repetitie. Al vlug ging het repertoire verder die richting uit en toen P.I.G.Z. de kans kreeg om het voorprogamma van The Runaways te doen, zei Jakke van Popcenter (hun toenmalige manager) dat het tijd was om van naam te veranderen. Xav had op zijn hemd ‘Pigs’ geschreven, en om het iets opvallender te maken, werd er tussen iedere letter een punt geplaatst en de ‘S’ werd
vervangen door een ‘Z’. “Punk Is Grote Zever” was geboren.
P.I.G.Z. zijn ermee gestopt in februari 1979. Enkele maanden later vroeg Frans, toen nog aan het bassen bij Bedlams, of Rik goesting had om samen met hem en Marnik een band te beginnen. Ze hadden enkel nog een zanger nodig en wild boy Lucien van de “marché au koejes” en roadie bij de P.I.G.Z., sprong voor één keer in het gat in plaats van in het publiek. De Definitivos waren een feit.

Hoe zag Kortrijk er feitelijk uit eind jaren 70, begin jaren 80? Wat was er gaande en waarom besloten jullie de punk beweging te omarmen?
Kortrijk was toen nog een kleine ‘k(a)lote’ stad met een rijke bourgeoisie. Al wat enigszins naar alternatief rook, moest worden gesmoord. De flikken waren de tool daartoe. De stovebuis, de Vagant, De Shakespeare en vooral het punkhol Twenty One werden geviseerd. Dat leidde uiteindelijk tot een ware riot met de politie en een aantal events om het politie geweld aan te klagen. De punkbeweging was het logische vehikel waar we maar al te graag opsprongen. In Brugge en Gent zag je gelijkaardige taferelen.

Definitivos startten met 4. Jij kwam er kort na het verschijnen van de eerste single bij. Wat is het verhaal daarachter en wat was je invloed?
Ik was de enige niet-‘Leiepisser’, een ‘draadtrekker’ uit Zwevegem, en actief bij de Lunatix, een allegaartje van incompetente muzikanten; als ze maar punk genoeg waren.
Vermits er maar één adres was waar je met je gekleurd kapsel en ‘toespelden’ terecht kon, den ‘Twenty One’, moesten Lucien en ik mekaar onvermijdelijk leren kennen. Lucien bracht mij bij de Definitivos. Ik denk dat mijn grootste invloed, mede omdat ik ietwat jonger was, de new wave was. Met het pure 3 akkoorden geram had ik het toen wat gehad. Intussen kon ik ook al iets meer overweg met mijn gitaar en dus mocht het iets meer zijn. Psychedelic Furs en The Clash waren hierbij van invloed.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More