Wat ooit begon aan de toog van JH Onder Den Toren groeide uit tot De Kanaalvissers: een vriendengroep met een grote liefde voor Nederlandstalige muziek, Belgische kleinkunst en rafelige gitaren. Met hun eerlijke songs, melancholische verhalen en Belgische steenwegsfeer bouwen ze al jaren aan een eigen geluid. In aanloop naar hun passage op Torekes Rock op 27 juni hadden we een gesprek over hun ontstaan, inspiratie, Canal Du Nord en de toekomst van de band.
Hoe is De Kanaalvissers ontstaan, en wat was het eerste idee achter de band?
De Kanaalvissers zijn ontstaan op een druilerige zaterdagavond in het najaar van 2013, aan de toog ter hoogte van het “putteke” in JH Onder Den Toren. Hoe exact weten we zelf niet meer helemaal, waarschijnlijk was er ergens een fuif bezig waar we geen tickets voor hadden. Achteraf bekeken gelukkig maar. Die avond kwamen drie lotgenoten samen: Dries, Joeri en Thomas. Omdat er amper volk was, kregen we van de barman carte blanche om de hele avond muziek op te zetten. Al snel bleek dat we dezelfde zwaktes deelden: Nederlandstalige muziek, Belgische kleinkunst, punkrock, vreemde buitenbeentjes en alles daartussen. De ene iets meer voor de poëzie, de andere voor de rafelranden.
Na enkele noodzakelijke pinten, veel dromen en nog meer schone woorden over hoe schoon onze Belgische muziek eigenlijk wel is, besloten we een week later onze eigen groep op te richten. Zo gezegd, zo gedaan. De maandag erop gingen we in de lokale muziekscholen op zoek naar gelijkgezinde muzikanten, en diezelfde zaterdag zaten we al in een schuur in Londerzeel te repeteren, met de versterkers op elf en meer enthousiasme dan talent. Toch zou het nog twee jaar duren vooraleer De Kanaalvissers hun eerste optreden speelden — in datzelfde café waar alles begonnen was. Want al snel wilden we meer zijn dan zomaar een covergroep. We wilden onze eigen verhalen vertellen, in onze eigen taal. Een keuze waar we, dertien jaar later, nog altijd ongelooflijk trots op zijn.
Tussen 2015 en 2021 hebben we een parcours mogen afleggen waar elke lokale band wel van droomt. En nu zijn we terug. Misschien wat ouder, misschien wat wijzer. Met hier en daar een andere bezetting, enkele kinderen erbij en iets minder haar bij sommigen. Maar nog altijd met dezelfde goesting als toen. Want uiteindelijk zijn De Kanaalvissers vooral dat gebleven: een vriendengroep met een gigantische liefde voor Nederlandstalige muziek.
Welke band of artiest heeft jullie het meest beïnvloed, muzikaal of qua attitude?
Omdat we zelf nog altijd niet goed kunnen uitleggen welk genre De Kanaalvissers nu precies spelen, is het misschien gemakkelijker om te vertellen waar we naar opkijken. Qua teksten denken we meteen aan mensen als Zjef Vanuytsel, Hugo Raspoet, Wim De Craene, Jan Puimège en Kris De Bruyne. Artiesten die schoonheid konden vinden in het alledaagse, en melancholie lieten klinken alsof het iets warms was. Muzikaal zitten we dan weer ergens tussen De Mens, Gorki en Noordkaap: melodieën met wat stof op, gitaren die mogen schuren en refreinen die liefst nog even blijven hangen aan de toog. En qua attitude kijken we misschien nog het meest op naar Aroma Di Amore — eigenzinnig en een beetje tegendraads — met hier en daar de swagger van Queens of the Stone Age. Maar uiteindelijk proberen we vooral muziek te maken die klinkt alsof ze op een Belgische steenweg is geboren: een beetje vuil, een beetje romantisch en altijd oprecht.
Waar halen jullie meestal inspiratie voor jullie teksten: persoonlijke ervaringen, observaties of iets anders?
Thomas: Muzikaal komt de inspiratie eigenlijk van overal. Ik heb het geluk muziek te mogen maken met ontzettend getalenteerde, maar vooral ontzettend fijne kameraden. Zoals elke Kanaalvisser zijn we allemaal verschillende karakters, met andere invloeden, smaken en ideeën. En net dat houdt het spannend. Niet om ego’s te strelen, maar ik ben daar oprecht fier op. Sinds enkele jaren hangt mijn gitaar wat vaker aan de haak en ben ik me meer beginnen focussen op het schrijven van teksten. Ik zie mezelf graag als een observeerder, iemand die luistert en verhalen verzamelt. Liefde is een terugkerend onderwerp in onze nummers, maar misschien is dat ook logisch, weinig dingen worden intenser beleefd dan liefde. Of het nu schoon eindigt of niet.
Ik vertel graag verhalen, soms echt gebeurd, soms een beetje aangedikt. Mensen die goed kunnen vertellen hebben mij altijd gefascineerd. Met onze liedjes probeer ik kleine scènes te schetsen, bijna alsof je even door een beslagen caféraam naar binnen kijkt. Verhalen met een knipoog, maar hopelijk ook met iets herkenbaar voor iedereen. Maar even goed schrijf ik over dingen die me bezighouden of onderweg blijven hangen. Een mooie zin in een gesprek, een dronken uitspraak aan een toog, iets wat iemand tussen twee stilten zegt, ik schrijf het allemaal op. Vroeger op losse papiertjes, tegenwoordig meestal in de notities van mijn telefoon. Ook de romantiek moet soms mee met haar tijd.
Hoe kijken jullie terug op de ep Canal Du Nord? Zouden jullie vandaag dingen anders aanpakken?
Canal Du Nord is voor ons een verhaal apart. De plaat werd opgenomen tussen 2017 en 2018, maar uiteindelijk pas uitgebracht in 2021. Eigenlijk tussen twee totaal verschillende hoofdstukken van ons bestaan in. Destijds zijn we eraan begonnen met het romantische idee om een echte plaat te maken. Alleen namen we het soms misschien nét iets te serieus. We misten wat begeleiding, verloren onszelf een beetje in details en daardoor belandden de opnames uiteindelijk onder het stof.
Tegen 2021 zaten we bovendien in een moeilijke periode. Op korte tijd namen onze drummer en bassist afscheid van de band om hun eigen weg te gaan. Dat voelde eerlijk gezegd een beetje als liefdesverdriet. Zoiets kruipt meer onder je vel dan je op dat moment wil toegeven. De sfeer zat toen echt wat in mineur. Toch besloten we de ep alsnog uit te brengen, bijna als een ode aan een vervlogen periode. Een soort tijdsdocument van wie we toen waren, met alle chaos, ambitie en vriendschap die daarbij hoorden. Gelukkig zijn ondertussen de nodige gesprekken gevoerd en komen we nog altijd goed overeen. We hebben samen een prachtige rit gereden. En intussen zijn Joeri Junior en Sander erbij gekomen, en hoe. Zij brachten een frisse wind binnen die Joeri Senior, Roel en ik ergens ook nodig hadden. Misschien is dat uiteindelijk ook wat een band moet zijn: niet krampachtig vasthouden aan vroeger, maar blijven bewegen zonder te vergeten waar alles begonnen is.
Komt er binnenkort nieuw werk?
We hebben eigenlijk nooit echt stilgezeten. Er is altijd geschreven, gedroomd en geprobeerd. Er zitten dus zeker nog heel wat ideeën in de pijplijn, dus ja, we hopen absoluut dat er nog nieuw werk komt. Maar we staan er vandaag misschien anders in dan vroeger. We zijn wat ouder geworden, wat rustiger ook. Meer bekommerd om elkaar dan om koste wat kost de nieuwe Gorki of Noordkaap te worden. Die grote droom heeft ondertussen plaatsgemaakt voor iets dat eigenlijk veel belangrijker blijkt: ons amuseren. En eerlijk, daar hebben we onderweg ook lessen uit geleerd. Ik geef gerust toe dat ik het vroeger soms te serieus nam. Dat de ambitie soms belangrijker werd dan de reden waarom we ooit begonnen waren. En net daardoor begon onze belangrijkste pijler wat af te brokkelen: onze vriendschap.
Vandaag staat die vriendschap opnieuw op de eerste plaats. Muziek maken moet weer voelen zoals toen, aan de toog of in een schuur met de versterkers veel te luid. En misschien net daardoor ontstaan er nu nummers waar we vroeger het geduld niet voor zouden hebben gehad. Liedjes die meer mogen ademen, die meer durven blijven hangen. Ik kijk er eigenlijk enorm naar uit om die live te brengen op Torekes Rock. Want uiteindelijk blijven onze songs pas echt leven vanaf het moment dat ze tussen volk, pinten en een beetje nachtlucht of in een warme zonsondergang terechtkomen.
Wat mogen mensen verwachten als ze jullie binnenkort live aan het werk zien op Torekes Rock?
Buiten vier kranige dertigers en één jonge knaap waarvan je je soms afvraagt of hij niet evengoed gewoon naast jou aan de toog zou moeten staan, hopen we vooral dat mensen zich laten meeslepen. Geen grote show, geen opgeblazen rock-’n-rollfantasie. Gewoon eerlijke Nederlandstalige muziek, gespeeld door vijf vrienden die daar nog altijd hun hart in verliezen. We hopen dat mensen zichzelf ergens herkennen in onze nummers. In een zin, een refrein, een verhaal of gewoon in dat vreemde gevoel dat muziek soms kan losmaken. Dat het misschien eens mag ontroeren, een beetje schuren of onverwacht binnenkomen. Maar vooral, en dat menen we oprecht, hopen we dat iedereen zich komt amuseren. Dat er meegezongen wordt, pinten worden geheven, misschien hier en daar een arm rond een schouder belandt en dat we samen even vergeten welke dag het morgen is. Want uiteindelijk is dat nog altijd het schoonste aan live muziek: voor een paar uur voelt niemand zich alleen.
De Kanaalvissers: Facebook – Instagram – Spotify
Torekes Rock: Facebook – Instagram