Gioia Podesta en Nick Symoens kennen we al een tijdje van de shoegazeband Maquillage, maar als duo doen ze ook hun muzikale ding met Dark Beach. Donkere dansbare synthpop is de muzikale handelswaar waarmee de twee ons hart wil veroveren. Verliefd worden kan op 9 januari, want dan staan ze met Kookaburra op het podium van de Kinky Star voor een nieuwe Luminous Fest.
Waar komt de naam Dark Beach vandaan?
Dark Beach klinkt voor ons als een plek die tegelijk rustgevend en ongemakkelijk is. Een strand roept vrijheid en licht op, maar ‘dark’ voegt iets zwaars en melancholisch toe. Dat contrast past heel goed bij de sfeer van de muziek: dansbaar, maar met een donkere onderlaag.
Gioia, jij bent ook de frontvrouw van Maquillage en Nick maakt ook deel uit van de band. Sommige mensen zullen zich afvragen waarom je de muziek van Dark Beach niet kwijt kon in Maquillage.
Maquillage en Dark Beach komen uit dezelfde gevoeligheid, maar ze hebben een ander doel. We zijn allebei heel creatieve mensen met een constante drang naar nieuwe prikkels en manieren om ons uit te drukken. Met Dark Beach wilden we het simpeler en directer houden, met meer ruimte voor herhaling en elektronica. Het voelde niet juist om dat binnen Maquillage te forceren; Dark Beach had echt een eigen identiteit nodig om te kunnen groeien.
Hoe is de band eigenlijk ontstaan?
We wilden gewoon meer bezig zijn met muziek, en het was makkelijker om dat met z’n tweeën te doen. Nick begon wat nummers te schrijven en ik maakte de teksten erbij, zo is Dark Beach ontstaan.
Met Dark Beach nam je deel aan Sound Track, dus ik neem aan dat je best wel wat ambities hebt. Dewelke zijn dat?
Voor ons was Sound Track vooral een soort van test. We wilden uitproberen hoe we onze muziek live konden brengen; iets wat we nog niet eerder hadden gedaan. Daarnaast willen we vooral blijven groeien, live spelen en muziek maken die eerlijk aanvoelt.
Tot nu toe is er nog maar één nummer op de streamers te vinden, namelijk Words Unsaid. Denk je dat deze song het geluid van Dark Beach weergeeft?
Ja en nee. Onze sound is nog iets gekleurder dan louter Words Unsaid, maar het geeft wel een indicatie. Enerzijds eighties elementen, anderzijds dark- en coldwave met poppy elementen. We zijn ook aan het experimenteren met een ‘French sound’. Versta daaronder voorlopig wat je wil; voor ons is het alvast heel duidelijk. (lacht)
Grappig, maar ik vind Dark Beach eighties zonder dat het al te eighties klinkt!
Dat vind ik eigenlijk een mooi compliment. We worden zeker beïnvloed door oudere muziek, maar we proberen het niet nostalgisch of retro te maken. Het gaat meer om gevoel dan om een specifieke sound.
Hebben jullie iets met de eighties?
Nick is geboren aan het eind van de jaren tachtig en ik (Gioia) kort daarna, dus we hebben de muziek van de jaren tachtig zelf niet echt meegemaakt. Maar onze ouders wel en dat was de muziek die men thuis draaide en waarmee we zijn opgegroeid.
Wat zijn de plannen eigenlijk, een ep of een lp?
Goede vraag. Er is meer dan genoeg materiaal voor beide. We willen vooral niet te lang wachten met materiaal uitbrengen. Het plan is om richting februari-maart op z’n minst een ep de wereld in te sturen. We zijn een project dat het zal moeten hebben van consistent te releasen.
Dark Beach klinkt ook als een contrast. Enerzijds is het donker en triest, anderzijds ook zeer dansbaar.
Dat contrast is heel bewust. Het weerspiegelt hoe emoties vaak werken: je kan je van binnen gebroken voelen en toch blijven bewegen, blijven doorgaan. Die spanning vinden we heel interessant. Daarbij schetst het idee van een Dark Beach wel wat we naar de wereld willen brengen. Een strand associeer je over het algemeen met plezier; wij willen er voornamelijk de weemoedige kant van naar boven brengen.
Apart aan Dark Beach is de drumcomputer. Is dat een bewuste keuze, want op een of andere manier bepaalt die ook het geluid.
Dat is een zeer bewuste keuze. Het maakt onze sound wat kouder en machinaal. Ergens heeft het ook iets cheesy, en dat vinden wij wel iets hebben.
Wat betekent muziek voor je?
Gioia: Muziek is voor mij een manier om dingen te zeggen die ik anders niet kan verwoorden. Het is een plek waar kwetsbaarheid mag bestaan, zonder uitleg of filter.
Nick: Muziek is voor mij een thuishaven. Alles komt en gaat, maar er is niets dat zo thuis en goed voelt als een lege sessie openen en te beginnen schrijven.
Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Gioia: Moeilijke vraag, maar één album dat mij echt raakte, is The Queen Is Dead van The Smiths. Ik was 17 en ontdekte er een hele nieuwe wereld mee. Het heeft mijn manier van muziek maken en schrijven sterk beïnvloed.
Nick: Oh, écht een moeilijke vraag. Ik ga in dat geval voor een plaat gaan die me als 14-jarige echt omversloeg; Chocolate Starfish And The Hot Dog Flavored Water van Limp Bizkit. Het was de eerste plaat die ik kocht en had die heel random gekozen. Geen idee wat ik kocht. Toegegeven, over de vocals valt te discussiëren, maar Wes Borland weet wel hoe je een riff schrijft.