Een groep waar je in 2026 veel zal van horen, ook al kreeg je in 2025 reeds twee perfecte singles van hun? Coy Buzz. Een gesprek met bezieler Marijn Van Dyck.
Plots, vanuit het grote niets is daar Coy Buzz. Vertel eens hoe het allemaal gekomen is.
We beginnen met het droevige deel van het verhaal. Vorig jaar ging het niet goed met mij. Ik ben heel veel kwijtgeraakt, omdat ik niet in de juiste flow zat. En als je tegen de stroom ingaat, werkt het leven alleen maar tegen. Ik heb me toen diep van binnen afgevraagd wat wel mijn ding was, waar ik voortaan mijn tijd en energie in wilde steken. En ik ben uitgekomen bij mijn oudste en grootste passie: de muziek.
Marijn, jij bent het brein van Coy Buzz. Betekent dat dan dat je alles zelf doet?
Veel, maar niet alles. Ik componeer de songs en schrijf de teksten. Op de singles speel en zing ik voorlopig het meeste in. De drums die je hoort, zijn ingespeeld door Raf Hilario van Tuff Guac. Hij doet ook de opnames en de mixen. Op de lead gitaar hoor je Tim Monden, een virtuoos uit de school van Jimi Hendrix. Intussen is er ook een liveband, waarmee we heel hard aan het werken zijn.
Als je Coy Buzz letterlijk vertaalt, kom je uit op “verlegen zoem”. Is dat de betekenis die je eraan wil geven of is het totaal iets anders?
Dat is zeker een leuke bijbetekenis in de Engelse taal. Maar eigenlijk is het een uitdrukking in het Kempisch dialect van Turnhout en omstreken. Moest je het niet kunnen raden, nodig ik je van harte uit om hier eens een pintje te komen drinken! Iedereen gaat je kunnen vertellen wat een coy buzz is.
Tot nu toe heb je twee singles uitgebracht. Naast de perfectie ervan, valt ook de verscheidenheid op. Coy Buzz kan alles zijn?
We werken binnen de grenzen van het pop/rock genre. Maar ik heb een brede muzieksmaak: klassiek, jazz, punk, elektronica. Ik laat me graag vanuit veel hoeken inspireren. Een song waar we nu aan werken is een soort jazz/blues/punk song. En we gaan ook weleens iets doen met Bach, of met reggae.
Misschien nijp je me er de keel voor dicht, maar ik hoor zeer veel invloeden uit de seventies. Van Steely Dan tot Billy Joel. Klopt dat?
Eerst en vooral: Steely Dan, wow thanks! Dat is voor mij een machtig compliment. Mijn invloeden vind je terug van de 60s tot de 90s. The Perfect Girlfriend is voor mij bijvoorbeeld een mix van Beatles/Beach Boys uit de ene, en Nirvana/Pixies uit de andere schuif. Maar het gemiddelde van 60 en 90 is 75, dus wiskundig gezien ben ik het helemaal met je eens.
Ik vond The Perfect Girlfriend meteen ook The Perfect Popsong. Pop is belangrijk?
Pop betekent uiteindelijk volk, en ik geloof in de kracht van catchy melodieën om veel volk mee te krijgen. Songs die je na één keer beluisteren kunt meezingen. Zoals de kinderliedjes die je vroeger zong. Dat is wat veel mensen, waaronder ikzelf, graag willen. Zoals Frank Zappa het zegt: geef me een deun.
Een ander logisch besluit, is dat jij een romantische dagdromer bent. Juist?
Ik zit zeker in mijn eigen wereldje. Zoals veel mensen met een artistieke aanleg denk ik. Dus op zich niks om je zorgen over te maken.
In je bio staat dat je raketten bouwt. Dat mag je toch eventjes uitleggen!
Ik probeer hier al een tijdje weg te geraken. Toen heb ik een boek gelezen over Wernher von Braun. Sindsdien vinden er in de bossen rond Turnhout geheimzinnige lanceringen plaats.
Wat is nu het plan. Een ep of een album?
Goeie vraag. We gaan samen met de band en met Dries Hermans, onze manager, bekijken wat 2026 zal brengen. Zoveel mogelijk Coy Buzz live, wat mij betreft. In januari komt de volgende single, Let Go, uit. En er liggen veel demo’s klaar, dus een plaat komt wel in zicht.
Je kwam op het pad van Gazer Tapes? Toeval?
Zeker geen toeval. Ik ken Dries al jaren, en ik weet dat hij ook echt leeft voor de muziek. Geweldige kerel met veel connecties die ons nu helpt om de bal aan het rollen te krijgen.
Binnenkort sta je ook voor het eerst op het podium. Vertel daar iets over.
De band is nu keihard aan het werken voor ons eerste optreden op het 10-jarig feest van ons label Gazer Tapes. Dat is in februari. De repetities worden elke keer beter en plezanter. En er komen zeker nog een hoop optredens bij.
Afsluiten doen we met die onmogelijke vraag, wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Gelukkig dat je zelf al zegt dat het een onmogelijke vraag is. Ik beperk me even tot pop/rock, en tot albums die geen compilaties zijn. Dan zeg ik op dit moment: Nevermind van Nirvana. Eén van de core albums uit mijn leven. Ik geloof dat de beste dingen in het leven uit balans bestaan. En Nevermind brengt een perfecte blend van power en melodie, van punk en pop, van durf en eenvoud.