Home Festival DRANOUTER – Zondag (04/08/2019)

DRANOUTER – Zondag (04/08/2019)

by Wout Meganck

Dag 3 op Dranouter is steeds een lastige om op gang te trekken. Met 2 dagen slenteren in de benen begint de vermoeidheid al eens parten te spelen. We vertrokken iets later naar de festiviteiten en we sloten aan bij de menigte die naar Eva De Roovere trok. Het was wat moeilijk kiezen, want in Kayam zou even later ook Ertebrekers starten. Anderzijds was er ook quasi op hetzelfde moment Eva de Roovere en Jan Verstraeten. We kozen ervoor die laatsten een kans te gunnen.

Eva De Roovere bracht al muziek in allerlei genres, van poppy dingen tot country, maar met haar nieuwste album La Loba trekt ze de kaart van het luisterlied. Op Dranouter speelde ze die plaat integraal. Respect! Ze had ook kunnen kiezen voor een soort carrièreoverzicht met de bekende wijsjes die ze doorheen de jaren verzamelde. Maar niet dus! Het begon zelfs met een lang instrumentaal stuk tijdens hetwelke Eva het podium integraal gunde aan haar begeleidingsband. De voute zat opnieuw afgeladen vol. Bij de opkomst vertelde de Vlaamse zangeres dat ze wat storende beats verwachtte vanuit de Kayam vanwege Ertebrekers, maar dat viel wonderwel mee. De podia zijn natuurlijk goed gepositioneerd, dat soort van interferentie heb je hier zelden. Eva legde ook uit dat La Loba een Mexicaanse volksvertelling is en zong dan dat wondermooie lied.

Eva De Roovere (c) Dranouter/Eva De Roovere Official

Jan Verstraeten is nog geen bekende naam maar hij werd met zijn eerste cover van I Am A Survivor wel direct opgepikt door Studio Brussel. Die appreciatie van de zender resulteerde niet in een druk bezette kerk, wat spijtig was. Tegelijk maakte dit het nét een tikkeltje intiemer voor wie er wel was. Op het podium liet hij zich bijstaan door een uitgebreide band met drums, contrabas, orgel, strijkers en piano. Al die instrumenten ten spijt blijft de muziek van Verstraeten een soort dromerige fluisterpop. Zijn clipjes zijn zeer filmisch en bevatten veel poppen. Die sfeer van het zwijgende poppen werd doorgetrokken naar het podium. Op een gegeven moment trokken alle bandleden een gele bivakmuts aan zoals in de videoclip. De bovengenoemde radiohit was zo mogelijk een nog een indrukwekkender moment. Jan degradeerde de contrabasspeler even tot publiek en bracht het nummer solo op die bas. Fe-no-me-naal hoe dat klonk in de muisstille kerk. Toevallige bezoekers schoven nog naar binnen maar het mooiste deel was toen al voorbij. Op het eind van de set eindigde elke muzikant met een andere melodieloze geluidsbrij en zo lieten ze de verbaasde aanwezigen achter in een sfeer van verstomming.

Mooneye was dit jaar ook van de partij. Vorig jaar hadden we ze gemist maar we herinneren ons wel nog de volksverhuizing die dat optreden toen teweeg bracht. Om vooraan te kunnen staan moest je ook vandaag al vroeg in de tent gaan staan. Verschillende fotografen lieten zich verrassen, deze opkomst hadden ook zij duidelijk niet voorzien. Enkele weken terug in Rock Herk maakten deze vrienden uit Zwevegem grote indruk, we waren er van overtuigd dat het enkel nog minder kon worden. Maar nee hoor. Mooneye deed er zelfs nog een schepje bovenop. De set was anders, de nummers werden net iets steviger gespeeld en het geluid was echt top. Nieuw was dat het publiek helemaal mee was van in het begin. Vanaf het eerste nummer er werd luidkeels meegebruld, dit hadden we nog niet gezien. De grote respons maakte de band nog beter, het plezier spatte er vanaf maar dat kan ook een zweetdruppel geweest zijn, want het zweet liep bij iedereen als water over het gezicht. Doorgaans is het publiek niet zo enthousiast als een artiest zegt dat hij erover denkt om te vertrekken, maar hier was dat het startsein om haast in zwijm te vallen.

Mooneye (c) Björn Comhaire

Dez Mona in de club was de volgende afspraak. De club zat opnieuw afgeladen vol. Gregory Frateur had zijn band uitgebreid met het Gone West-koor waarmee hij vorig jaar op diezelfde festiviteiten een aantal nummers had gebracht. Dat was iedereen toen zo bevallen dat de mannen mee zijn op de tour van het nieuwe album. Eén van die nummers was voor ons vandaag ook het mooiste wat we Dez Mona hoorden brengen, het ging om The Darkest Hour, een nummer dat gaat over thuiskomen. Je hoort er een excellente samensmelting in van de klaagzang van Frateur en de zware mannenstemmen van het koor.

Dez Mona (c) : Dranouter/Marcel Lennartz

Jasper Steverlinck was ook van de partij. Jasper speelde al in alle lokale muziekcentra in Vlaanderen en Nederland en dus stond hij ook hier terecht hoog geprogrammeerd. Het Night Prayer-programma is prachtig in een theater of een casino met een geïnteresseerd publiek, maar op een groot podium en in openlucht is dat veel lastiger. Net als vorig jaar op de Lokerse Feesten speelden de vele babbelaars Jasper parten. Tijdens enkele intieme momenten zoals bij Here’s To Love en That’s Not How Dreams Are Made was het ontzettend jammer dat zovelen achterin de tent hun leven stonden te vertellen. Gelukkig voor ons waren die allemaal weg tegen het eind van de set. Wellicht waren ze op doorreis naar Zwangere Guy die even later in de Club ging spelen. Zo konden wij nog genieten van een door merg en been gaand Color Me Blind en dat nummer van Niels Destadsbader dat hij vandaag opdroeg aan een overleden jongeman: One Thing I Can’t Erase. Dit was een heel mooi en intens moment. Hij bracht ook nog Ice Queen van Within Temptation, zo’n niet te coveren nummer. Maar voor iemand met een stembereik als dat van Jasper, lijkt “onmogelijk” enkel een horde waar je over moet.

Jasper Steverlinck (c) Dranouter/Charlie De Keersmaecker

We hadden het er al over. Ook Zwangere Guy was erbij op Dranouter. Overal waar hij opduikt is er veel volk. De teksten zijn snedig en de beats aanstekelijk. Zelfs als je niks met hiphop hebt, zal je met hem je beste hiphopmoves en -grooves uit de kast halen. In de club stonden er mensen die we precies de rest van het festival nergens waren tegengekomen. Heel veel jonge kerels die blijkbaar heel veel pintjes hadden gedronken. We vermoeden dat ze de voorbije dagen vooral aan het oefenen waren in één van de cafés in het dorp of gewoon op de camping. Het was grappig en triest tegelijk. Maar zat of niet, sfeer was er wel, want de hele tent stond al “Guy Guy Guy” te scanderen minutenlang vooraleer de rapper opkwam met (je raadt het al) Wie is Guy? Een stevige binnenkomer, maar na 30 minuten hielden we het toch voor bekeken, er waren wat teveel pauzes waardoor de snelheid uit de set verdween. Het kan ook de vermoeidheid zijn die ons begon parten te spelen. Op het hoofdpodium was er toen nog The Kooks, maar ook die kelk lieten we aan ons voorbij gaan. Tot volgend jaar!

Zwangere Guy (c) Dranouter/Elie Carp

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More