Home Festival DRANOUTER – Zaterdag (03/08/2019)

DRANOUTER – Zaterdag (03/08/2019)

by Wout Meganck

Wij sliepen niet op de camping, maar toen we passeerden vanaf de parking gingen hier en daar al wat oogjes open. In festivalland is ’s morgens ergens tegen de noen. Je programma samenstellen op Dranouter is ook iets dat je constant bijstelt. Er is zoveel goeds, leuks en moois te zien, want dit is echt wel een belevingsfestival. Het gaat om zoveel meer dan de muziek. In de verschillende biertenten op het terrein kan je gewoon de hele dag gaan rondhangen om een biertje te proeven of je kan bij St.-Bernardus de hele dag gaan fuiven – iets wat vele jongelingen ook doen – naarmate de dag vordert met als gevolg dat de benevelde toestanden ook toenemen.

Onze eerste afspraak was een trio dat luistert naar de naam Ekko. Ze brachten ons Iers geïnspireerde volksliedjes met een trompet in plaats van zang. Niet iets dat ons lang zal heugen, maar zeer leuk om te zien. Deze band past volledig in het nieuwe concept van Dranouter: een familiefestival dat ergens het midden houdt tussen straattheater en een muziekconcert. Je kan er nieuwe dingen leren kennen of kiezen om met vrienden rond te hangen in één van de vele pop-upcafés. Wij kozen voor het laatste: La Couronne een heus opvouwbaar café incluis terras. 

Onze reden om hier zo ‘vroeg’ te zijn was evenwel Myrddin en Imre. Vader en dochter. Myrddin is een fenomeen in de moderne flamencomuziek. Als nakomeling van vader Koen De Cauter kreeg hij de muziek met de paplepel ingelepeld. Op jonge leeftijd nam hij een akoestische gitaar ter hand en begon hij zich te specialiseren in dat instrument. Hij trok naar Spanje om daar de knepen van het vak van de flamencospelers aan te leren en kwam terug als meestertovenaar. Samen met zijn dochter Imre op cello toonde hij dat hij echt wel wereldklasse is. Wat een gevoel hij kan overbrengen met enkel een paar snaren is werkelijk groots. Voor Myrddin was dit echt wel een speciaal moment, omdat hij vele jaren geleden zijn eerste plaat Imre in de kerk voorstelde. Diezelfde Imre zat hier samen op het podium.

Myrddin en Imre (c) JP Daniels/ConcertMonkey

In Café De Platse hielden we even pauze voor Melting Baskets, een bandje uit Aarschot,  bestaande uit een zangeres en een gitarist die mooie poppy liedjes brachten. We zagen niet het hele optreden, maar we hoorden wel een heel mooi liedje waar een zin “mad about you” in voor kwam. Naderhand vertelden ze ons dat precies dat nummer – Colouring -binnenkort uitkomt als single. Wij hoorden er een vleugje Amy Whinehouse in, dus willen we wat maar graag horen wat deze band nog in haar mars heeft.

In Kayam stond ondertussen Bears Of Legend, uit Canada, op het podium. Veel volk hier. De band was al eens in Dranouter 2 jaar geleden en kwam graag nog eens langs. Blijkbaar waren veel mensen hen ook nog niet vergeten. De band bestaat uit drie vrouwen en vier mannen. Ze brengen folkrock die wat doet denken aan Bear’s Den en Mumford & Sons, vooral dan uit de periode van de eerste plaat waarop de banjo zo prominent aanwezig is. We gingen eerst schrijven dat we het goed vonden, maar een beetje saai. Maar kijk, ons oordeel was te vroeg en helemaal fout, want in de finale slaagden ze erin om alle handen op mekaar te krijgen. Eensklaps bleek iedereen wel degelijk wakker en ging het dak van de Kayam er net niet af.

Sfeer Dranouter (c) Dranouter Festival

Omdat het Café De Platse was het even later de beurt aan Elise K. Deze singer-songwriter doet het alleen en dat doet ze heel goed. Er was direct veel volk voor deze sessie. Een deelname aan The Voice kan wonderen doen. Maar zonder talent trek je natuurlijk ook geen volk. Elise zong een vijftal nummers waaronder enkele van haar plaat die hopelijk in het najaar verschijnt. Ook van deze dame zullen we ongetwijfeld nog horen want ze zingt vol soul en met liefde voor muziek, maar dat is een ander programma zeker?

In Kayam waren we vervolgens getuige van een optreden van levende legende Jan De Wilde. 75 is hij ondertussen. Op het podium werd hij bijgestaan door een hele reeks andere grijsaards, o.a. een heel kwartet koperblazers die mooie liedjes zoals de Fanfare Van Honger En Dorst nog meer body bezorgden. Voor iemand die niet gezegend is met een goede microstem was hij heel erg babbelachtig. Hij vertelde onder meer dat hij van plan is om een Aznavourken te doen, want naar diens voorbeeld wil hij minstens tot z’n 82e doordoen. In de tent vond iedereen dat een geweldig idee. Een aantal straalbezopen jongelingen die hoopten dat dit een schlagerfestival ging worden, dropen al gauw af, want dit was kleinkunst van de bovenste plank. Z’n hit Héhé had wel dezelfde tekst, maar leek in deze uitvoering in een ritme te staan dat hij net had uitgevonden. De effectenpedalen waren zijn ding niet, want de de man van de techniek moest hem regelmatig komen instructies geven. Dat stukje was er duidelijk niet om gedaan maar dit was een vertoning die met een lach en een traan gevolgd werd. Ook met het verhaal over “Van Heluwe” had hij veel bijval, het bijhorende liedje Geiligen Heest zorgde voor enthousiast handengeklap.

Jan De Wilde (c) Popallure

In de Club was het even later hét moment van Lieven Tavernier. We horen al een aantal mensen denken… wie zou dat zijn ? Lieven Tavernier is  vooral gekend als liedjesleverancier voor (jawel!) Jan De Wilde die we net bespraken. De hitjes De Eerste Sneeuw en ook De Fanfare Van Honger En Dorst zijn natuurlijk onsterfelijk in de versie van De Wilde, maar allemaal van de hand van deze Tavernier. In de club was het over de koppen lopen. Tavernier stond zichtbaar te beven, helemaal uit zijn lood geslagen om zoveel volk te zien. Op het podium was er ook veel volk want hij werd begeleid door een uitgebreid orkest. Tavernier probeerde met een grapje het ijs te breken: “Ik dacht dat er meer volk op het podium zou staan dan voor het podium”. Draaide dat even anders uit. Hoewel het weer heel erg warm was in de club, bleef het volk zitten. Je kon een speld horen vallen en op het podium zong iemand over Sint Anna en over De Sint-Baafstoren. Dit was een zeer mooi, emotioneel en ontwapenend moment voor velen.

Lieven Tavernier (c) Dranouter/ Stephan Vanfleteren

De populariteit van Geike was door ons wat verkeerd ingeschat want voor haar passage in de kerk was er net iets te veel volk opgedaagd. Het voordeel van een gemist optreden is dat je dan noodgedwongen naar een ander podium moet gaan en vaak valt het dan reuze mee. Wij gingen totaal onvoorbereid naar The Celtic Social Club, een band die Ierse rock brengt. De groep stond niet op ons lijstje, omdat we dachten dat dit een soort Levellers-kloon zou zijn. Wat bleek is dat deze groep veel relevanter is dan The Levellers. De band bleek een soort supergroep te zijn, bestaande uit Dan Donnely die vroeger onder andere bij The Wonderstuff speelde. Hoewel hun liedjes quasi allemaal gaan over het nuttigen van vele pintjes, kunnen we zonder meer spreken van één van de hoogtepunten van de dag. We leerden ook wat het is om een Freddie Mercury-moment te hebben. Iets wat ongetwijfeld velen nog lang zal heugen.

Onze absolute must see van het weekend waren Wannes Cappelle, Broeder Dieleman en Frans Grapperhaus, dus om zeker te zijn van en goede plaats gingen we ruim (1,5 uur) op voorhand naar de Kerk. Daar aangekomen merkten we niet alleen waren met dit idee en dus was er al een behoorlijke rij toen wij erbij kwamen. Omstreeks 21 uur, toen we eindelijk naar binnen konden stond de rij bijna tot aan de andere kant van de kerk. De populariteit van Wannes Cappelle is dan ook waanzinnig in deze streek. Met Het Is De Bedoeling brengen de drie singer-songwriters wel meer van de teksten van de hand van Dieleman dus was het even wachten hoe iedereen daarop ging reageren. Het bleek al heel snel dat het helemaal goed zat.

De belichting was sfeerrijk met blauw en rood licht tegen de pilaren. We zijn met z’n drieën goddeloos zei Dieleman maar vanuit ons oogpunt leek het wel dat er drie druïden vooraan hadden postgevat. De liedjes die ze brachten waren vooral afkomstig uit de ep Het Is De Bedoeling. Het publiek hing aan hun lippen. Met de belichting en die warme vochtigheid werd de kerk meer en meer een soort sjamanistische zweethut waar iedereen in een zelfde vibe zat. Toen Wannes het had over de wolven van Lanza en hoe die konden huilen begon het publiek te huilen. Als gevraagd werd om te zingen, dan werd er gezongen en als er gevraagd werd om te springen dan werd er gesprongen. Het mondde uit in een uitbundig feestgedruis op de tonen van Me Eten. Als afsluiter bracht Wannes zijn mooie versie van That Look You Give That Guy van Eels. Waaw, dit was goed.

Wannes Cappelle, Broeder Dieleman en Frans Grapperhaus (c) ABpress

Een bijkomend optreden was nog een optie maar we lieten Tom Odell die een volle tent liet meezingen op The Piano Man aan ons voorbijgaan. We hoorden iemand zeggen –Schoon liedjes heeft ‘m wel. “Yeah right” dachten we en we verdwenen in de nacht.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More