Home Belgisch WATERFRONT: USI ES

WATERFRONT: USI ES

by Bart Verlent

Usi ES is het muzikale alter ego van Esther Wemaes. Met een klein hartje, een donkere stem en een handvol arrangementen voert ze je mee naar een plek in een bos waar PJ Harvey en CocoRosie elkaar ontmoeten. Je kan haar aan het werkt zien op het Gentse showcasefestival Waterfront in Parnassus op zaterdag 5 oktober om 21u.

Hoe moeten we jouw muzikale geschiedenis tot nu voorstellen?
Ik leerde als kind klassieke piano spelen, maar kon niet goed om met het blauw-rode potlood van mijn pianolerares. De rode cirkels op mijn partituren werkten stresserend voor me. Ook de vraag “Hoe zou jij het vinden als je een nummer schreef, en iemand speelde je nummer anders dan het op de partituur staat?”, vond ik vreemd. (Het antwoord komt misschien een beetje laat, maar ik zou het niet erg vinden. Ik zou zeggen: doe waar je je goed bij voelt.)
Ik hield van piano spelen, maar niet op die manier. Toen ik muziekteksten begon te schrijven heb ik via een omweg langs de gitaar toch mijn weg terug gevonden naar de piano. Uiteindelijk nam ik rond 2005 deel aan Kunstbende en kwam ik in de finale van Westtalent terecht. Achteraf gezien had ik daar misschien veel meer uit kunnen halen. Maar ik ben een laatbloeier en een trage groeier.
Het zijn vooral de eerste reacties op mijn muziek die toen belangrijk zijn geweest. Zoals mijn broer die na mijn paar liedjes moest gaan huilen op het toilet van ontroering. Cute! Daarna heb ik mij enkele keren afgevraagd of ik nu met band moest gaan optreden of niet. Maar samenspelen met bandleden valt me moeilijk. Ik voel me daar niet muzikaal genoeg voor. Ik speel volgens mijn eigen wereld en kan moeilijk improviseren.
Mijn leukste herinnering aan ‘samen muziek maken’ is toen ik me samen met Ann-Sophie Claeys (Maya’s Moving Castle) stiekem in een muziekschool geïnstalleerd had om muziek te maken. Piano, zang en cello … misschien moeten we dat nog eens doen. Gezellig! Ik bleef alleen spelen, maar ik miste wel extra arrangement rond mijn nummers.
Ik ben toen beginnen experimenteren met Ableton, om de nummers dat ietsje meer te geven.  In 2013 kwam ik voor het eerst met een nummer naar buiten: The Bubble. Ik schreef dit nummer met Balinese dans in gedachten, en verwerkte dit dan ook in de videoclip.  Ik ben nog steeds heel blij met dit nummer, ook al verdween muziek daarna wat meer naar de achtergrond. Ik had het gevoel dat ik zó of zó moest zijn. Tot ik onlangs het gevoel kreeg mezelf een stukje kwijtgeraakt te zijn. Ik moest me opnieuw focussen op mezelf en op muziek. Want die muziek is puur en gaat tot mijn kern. Het hoeft niet persé te beantwoorden aan iets. Ik moet mijn eigen energie een plaats kunnen geven. Toen heb ik Billy Weaver geschreven tijdens een muzikale retraite in Finland. Het nummer vertelt het verhaal van ‘The Landlady’, een werk van Roald Dahl. Omdat het wat zonde was