Home Belgisch STOVEPIPE

STOVEPIPE

by Didier Becu

Grimmige energie met een stevige portie rock-‘n-rollattitude. Onze mening over de debuutsingle Never Surrender/Born To Jive van Stovepipe die onlangs op Jezus Factory Records verscheen. Tja, en als we zo’n woorden schrijven dan willen we ook het fijne van Stovepipe weten. Boots legt ons alles uit…

Stovepipe is al een tijdje actief, het soort van rock-’n-roll-droomorkest van de underground. Stel de band maar eens voor.
Stovepipe is eigenlijk een garagerockversie van The Doors, we hebben geen bas maar een Hammond-orgel en onze Ray Manzarek heet Rene Hermkens, zelfs fonetisch is er een raakpunt. Verder bestaat de band uit Jan Peeters op gitaar, Roeland Verhaegen als zanger en mezelf op drums en backing vocals.

(c) : STOVEPIPE

De band bestaat uit mensen die al een palmares hebben bij andere bands, hoe ontstond het idee voor Stovepipe?
Ik zat in Roeland z’n voormalige kroeg Boogaloo in Antwerpen, toen ik werd aangesproken, raar genoeg door Rene, want Roeland was er niet, of ik interesse had om te drummen in een garagerockband. Het eerste nummer dat we op die eerste repetitie speelden was dan ook Bad News Travels Fast van The Fuzztones als ik me het goed herinner. Op dat elan zijn we dan verder gaan borduren en kwamen er naar verloop van tijd ook enkele eigen nummers te voorschijn.

Zoals gezegd een band die het moet hebben van zijn livereputatie. Hoe moeilijk (of gemakkelijk) is het om dat op plaat over te zetten?
Ik heb dat altijd zever gevonden, die zogenaamde moeilijkheid om je livesound te capteren in een studio. Er is zelfs niets simpelers dan dat. Opstellen, een paar micro’s voor die instrumenten en rammen maar. Toen ik nog in punkbands speelde, maakten we zo volledige platen op één of twee dagen. De val bestaat er wél in om in de mix de boel te gaan platpolijsten, maar daar hebben we streng over gewaakt.