Home Belgisch SOUND TRACK: PINGPONGCLUB

SOUND TRACK: PINGPONGCLUB

by Sigi

Pingpongclub, een band die Oost- en West Vlaanderen verenigt, grossiert naar eigen zeggen in poppy, nonchalante, melancholische, sexy singer-songwriternummers en heeft een voorliefde voor reverb op de gitaar. Ze waren recent trouwens onze beltoon. Je kan hen live aan het werk zien tijdens de voorrondes van Sound Track op 5 oktober om 20 uur in Concertzaal De Kreun in Kortijk. We spraken met Jonas Desmet, gitarist en zanger van deze olijke bende.

Waar komt de naam vandaan en stel jullie maar eens voor!
Hey, wij zijn PINGPONGCLUB, een Gents-Kortrijkse band die poppy, nonchalante, melancholische, sexy singer-songwriternummers ambachtelijk dresseert met reverbererende gitaren, snedige baslijnen, progressieve drum en betoverende Rhodes-klanken.

Hoe moeten we jullie muzikale geschiedenis tot nu voorstellen?
Begin 2019 was onze gitarist Guillaume Navarro nog een fervent magneetvisser. Na zijn zoveelste verroeste fiets uit kanaal Kortrijk-Bossuit te hebben gevist, besloot huisgenoot en toevallig ook onze bassist Jatse Behaeghe om zijn beste vriend van zijn verslaving te verlossen. Jatse smeekte me om enkele nummers te schrijven en een band op te richten. Dat deed ik met behulp van Lowie Clapéron (keys/synths) en Oli Dumont (drummer). Gelukkig is het nu aan de betere hand met Guillaume en heeft hij nu een nieuwe verslaving gevonden in het kopen van 60’s Fendergitaren.

Wanneer volgde het besef dat muziek spelen jullie passie is?
Toen ik acht werd, dropte mijn moeder me in het trommelkorps van Sint-Denijs, omdat ik bijna alles in ons huis kapot had geslagen. Niet dat de fanfare persé mijn grote passie was, maar het concept om van café naar café te wandelen, ondertussen wat muziek te maken en overal een cola’tje met bijbehorend zakske chips te consumeren, sprak mij zeker aan. Tot op de dag van vandaag is er weinig veranderd.

Wat maakt volgens jullie de Belgische muziekscene uniek, of is die helemaal niet uniek?
Het is hier fijn vertoeven in België, toch op vlak van muziek. Ieder genre en subgenre is hier vertegenwoordigd door een shitload aan bands, heb ik het gevoel. Wat mij soms wat zorgen baart, is de tendens van het verdwijnen van coole kleinere festivals. Die worden gedwongen om plaats te maken voor het zoveelste afkooksels van Tommorwland. Iedereen mag van mij luisteren naar wat hij/zij wil, maar blijf alstublieft naar live-optredens gaan en steun de lokale festivalletjes en music venues.

Wie zijn voor jullie inspiratiebronnen en hoe zou jullie muziek het best omschreven moeten worden?
Nick Cave is e