Home Belgisch SOUND TRACK: OAKFIELD DRIVE

SOUND TRACK: OAKFIELD DRIVE

by Peter De Bruycker

Oakfield Drive is een project van Bram Molenaers: “I’m just a dreamer like you but I carry a guitar and sing for dear life and her friends”. Oakfield Drive kan je op 28 september aan het werk zien tijdens de selecties in de De Serre te Hasselt. We legden Bram onze vragen voor.

Waar komt de naam vandaan? Stel je maar eens voor.
De naam Oakfield Drive komt uit een verhaal dat ik ooit ben beginnen schrijven (in het Engels). Het ging over een ideeënverkoper die samenleefde met een opgezette beer en een muis, als huisdier. Hij leefde afgezonderd en de enige weg van zijn huis naar de bewoonde wereld, was de Oakfield Drive. Intussen schetst het zowat de naam van de weg die ik heb afgelegd tot nu toe. Ik ben sinds 2008 aan het optreden en muziek aan het uitbrengen. Er zijn momenten geweest dat ik mij echt afvroeg… Waarom doe ik dit eigenlijk? Er is een periode geweest dat ik zelfs even alles beu was (omdat ik alles zelf doe. Niet enkel muziek schrijven en spelen maar ook de bookings, management, etc.) Het ging dan dus vooral over de zakelijke kant. Maar na een tijd had ik weer zo’n hoop liedjes en ideeën bijeen geschreven dat ik ineens wist: dit is iets wat ik moet koesteren. Ik schrijf heel graag muziek, teksten, melodielijnen, etc. Het voelt zo’n beetje als ademen. Je denkt er niet over na, maar je hebt het nodig anders wordt alles te zwart, haha.

Hoe kunnen we ons je muzikale geschiedenis tot nu voorstellen?
Oakfield Drive is een project dat ik alleen ben begonnen maar doorheen de jaren heb ik telkens muzikanten uitgenodigd om mee te spelen. Zo heb ik eens op Limbomania gespeeld met iemand die keys speelde en met een achtergrondzangeres. Ik heb een paar keer in trioformatie gespeeld, onder andere in de Muziekodroom, waar ik nog altijd hele fijne herinneringen aan heb. Ik heb heel veel solo gespeeld bv. ook voor (toen nog) Sarah Bettens, Bart Peeters en Frank Vander linden. Voor een introvert als mezelf is dat allemaal best een goede leerschool geweest. We zijn niet allemaal de grootste showbeesten maar soms komt entertainment wel zo over. Ik heb heel veel geweldige connecties gemaakt via muziek en dan ook nog via mijn eigen muziek. Dat neemt niemand mij ooit nog af. Dat is ondertussen ook datgene waarvan ik kan genieten. Iemand die na een optreden komt zeggen dat het wel aankwam of komt vertellen hoe ze iets hebben geïnterpreteerd. Zoals ik op mijn website ook schrijf: ik speel muziek voor mensen die durven mee dromen met hun ogen open.
Ik heb tot nu toe twee ep’s gereleased: A World Not Knowing in 2008, Seesaw in 2012. Dan kwam mijn eerste langspeler: Characters In TYhe Dark in 2017. Ik ben nu volop aan ’t schrijven en pre-productie aan ’t doen voor mijn nieuwe lp. Met een paar van mijn nieuwe tracks heb ik onlangs in de AB gestaan (als support voor de Australische groep The Rubens). En kwestie van je al wat nieuwsgierig te maken… toen ik van het podium kwam, kreeg ik veel warme woorden van het publiek.

Wanneer kwam het besef dat muziek spelen je passie is?
Op het moment dat ik muziek wou opgeven, heb ik eigenlijk beseft dat het een passie is. Naar mijn mening is iets pas een passie als je het evenveel hebt gehaat als dat je ervan houdt. Dit klinkt even heel kort door de bocht maar als je een paar keer tegen de lamp loopt, als bepaalde verwachtingen die je hebt als je jonger bent, niet worden ingelost en je houdt vol, dan ga je zelf, mits de nodige reflectie, leren waarom je iets doet. Ik zal altijd blijven schrijven, altijd blijven spelen. Of ik nu voor mijn hond een liedje speel of voor 500 man. Ik draag mijn hart op mijn mouw.