Home Belgisch SENNE GUNS

SENNE GUNS

by ZLANDER

Opus 3 is de nieuwe voorstellingvan Senne Guns. Na twee gesmaakte popalbums gaat Senne Guns in zijn eerste solo-voorstelling op zoek naar een derde werk. En dat ziet hij groots. Baanbrekend en vernieuwend. Beethoven en Schönberg achterna. De lat ligt hoog. Moedig? Hoogmoedig. Want ondertussen spint de wereld onder zijn voeten verder op het ritme van de wasmachine. De Goudvis wordt oud en kleine kinderen worden groot. Hoe deed Mozart dat in godsnaam, een requiem componeren terwijl z’n vrouw een theekrans hield en Wolfgang Junior de kamer bijeen krijste? Opus 3 is een cabaret-debuut waarin pianist en zanger Senne Guns kleine verhalen vertelt en grote dromen filosofeert, terwijl hij tussendoor de muziek èn zichzelf fileert. De regie is in handen van Raf Walschaerts. Tussen de drukte mochten wij Senne onderwerpen aan onze tien vragen…

Welke rol speelt muziek in uw leven?
Een allesomvattende rol. Buiten mijn gezin draait alles rond muziek – en eigenlijk zijn zelfs mijn kinderen ook zelf constant met muziek bezig. Alles in mijn leven draait rond muziek. Ik ben er continu over bezig, continu over aan het lezen. Ik heb al vaak gedacht: ik zou beter een hobby zoeken. Het leuke aan van je hobby je beroep te maken is dat je veel kan doen wat je wilt, maar soms wil je ook wel eens iets anders doen.

Wat was de eerste plaat die je in je leven kocht? Niet liegen!
Dat weet ik nog. Ik was in de SupraBazar met mijn moeder, en vooraan heb je een afdeling met cd’s. Toen heb ik twee singles gekocht en de plaat Best Of The Beast van Iron Maiden. Ik luisterde toen heel veel naar klassieke muziek, en eigenlijk is Iron Maiden klassieke muziek op een rockmanier gespeeld. En door die plaat kon ik toch naar stoerdere muziek luisteren. Dat was wel een Best Of. De eerste échte plaat die geen Best Of was, was volgens mij Art Official Intelligence van De La Soul – ik heb veel naar hiphop geluisterd.

Welke artiest of band heeft je op het podium het meest geïmponeerd?
Hmm. Er zijn er zo veel. Wilco heeft dat sowieso al een paar keer gedaan. Sufjan Stevens, lang geleden in de Vooruit, was ook ongelooflijk goed. Ben Folds in Het Depot was ook straf. Eén van het allerbeste dat ik ooit zag was Radiohead op Werchter in 2003, toen ze net Hail To The Thief hadden uitgebracht. Qua klank en visuals was dat superstraf. Ik kende de plaat zelfs niet – ik heb die pas daarna grijsgedraaid. Maar al die bands hebben mij evengoed al tegengevallen. Ik ben eens naar een verschrikkelijk Radiohead-optreden gaan kijken in de Ziggodome in Amsterdam. Wilco is ook al eens minder geweest. Soms kan je ergens zijn op de juiste plek bij de juiste band, die er op dat moment de juiste zin in heeft.

Dat begrijpen we. Noem drie band of artiesten van dit moment die we in het oog moeten houden.
Ik was grote fan van wat Lagüna deed. Zij werden tweede op Humo’s Rock Rally. Dat is punk meets The Cure – punk met een 80’s vibe. Maar ik ben slecht in nieuwe dingen als eerste ontdekken. Ik kom altijd te laat. Ken je Morphine Milkshake? Die waren vorig jaar op Boomtown fantastisch, maar ik weet niet of die nog iets aan het doen zijn. Dat was een beetje Zappa-achtig, heel tof. Het is een beetje een moeilijke vraag.

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
De banaan van The Velvet Underground & Nico is de eerste die mij binnenschiet. Die springt meteen in het oog en is misschien wel de meest iconische voor mij.  Maar wordt dat nog gemaakt, iconische platenhoezen? Ik denk spontaan aan oudere platen. De hoes van The Dark Side Of The Moon, bijvoorbeeld, is een ongelooflijk beeld. Nu worden er vaak hoezen gekozen met mooie foto’s – maar of die dan ook iconisch zijn? Waarschijnlijk wel, maar om dat te weten koop ik eigenlijk te weinig platen en stream ik te veel. Ik ben altijd heel grote fan geweest van dikke cd-boekjes. Maar samen met de hoes denk ik dat dat een fenomeen is dat door het streamen langzamerhand verdwijnt.

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat ooit?
Switched On Bach, uitgekomen in 1968 door Wendy Carlos. Het volledig oeuvre van Bach, gespeeld op een modulaire Moog-synthesizer. Het probleem is dat iedereen die elektronische geluidjes op klassieke melodieën onmiddellijk erg kitsch is beginnen vinden. Maar het is wel de plaat die ervoor gezorgd heeft dat de synthesizer bekend is geraakt bij een breed publiek. De sound die die vrouw er toen uithaalde is waanzinnig. Het werk dat er toen is ingekropen – ongelooflijk. En die plaat is nergens te vinden. Niet op iTunes, niet op Spotify; je kan die enkel nog op cd bestellen. Die plaat krijgt niet de aandacht die ze verdient. Long Sleeves Cost Accidents van de Gentse band Yuko is ook een prachtige plaat. Heel mooie melodieën. Ik heb die plaat grijsgedraaid. Maar jammer genoeg is de hele band eigenlijk ondergewaardeerd. Als finaal antwoord vind ik Yuko misschien wel het beste antwoord op de vraag.

Wat is voor jou de meest overgewaardeerde plaat aller tijden?
Ik wil geen collega’s schofferen, maar er is een Belgische scene waar hippe electronica in wordt gebruikt. Bij Oscar & The Wolf bijvoorbeeld is dat wel goed gemaakt – al ga ik er niet snel naar luisteren – maar in dat vaarwater zijn er bands die soortgelijke dingen doen. Vaak worden die dan als heel hoog aangeschreven, omdat d