Home Belgisch SEBASTOPOL

SEBASTOPOL

by Didier Becu

Met Sebastopolis, The Journey heeft Marc Debroey een knappe cd (en vinyl) afgeleverd. Tijd voor een gesprek, dachten we…

Dag Marc, jij hebt een hele weg afgelegd in de Belgische popgeschiedenis. Voor wie het allemaal niet al te goed weet, zou ik zeggen stel jezelf maar eventjes voor.
Mag ik daarvoor naar de biografie verwijzen op de website. Ik zie mezelf nu niet als een stuk Belgische popgeschiedenis, dat is geen valse bescheidenheid.  Maar ik heb wel kort bij die Belgische pop geschiedenis gestaan, heel dichtbij, letterlijk als het voorprogramma van bijna alle Belgische acts uit de jaren 80 en 90, en als hoofdact met Fats Garden, een paar honderd optredens met Burt Vegas & His Combo. En alles tussendoor. En nu dus Sebastopol dat nog een tijdje mag doorgaan als het van mij afhangt.

Als ik het goed heb begrepen, heb jij een muzikale pauze van 20 jaar ingelast. Dat is wel verschrikkelijk lang, waarom? En tja, waarom besloot je om terug iets te doen?
Eigenlijk is het 10 jaar, ik heb toen onder het pseudoniem Mauk ook een homemade-cd opgenomen met op het einde de plezante technische hulp van Phil Evans die destijds de geluidstechnieker van Soulwax en 2manyDj’s was. Letterlijk overnachten in de homestudio, leuk om te doen. De cd is gewoon op de markt gegooid zonder promo of zoiets, het was het spreekwoordelijk ei dat ik absoluut wilde leggen.  Iets om een persoonlijke periode mee af te sluiten, er zijn een paar honderd stuks van verkocht. Misschien verkoop ik er nog wat op 11 december op mijn cd-presentatie. Ik ben eigenlijk sinds ik 47 jaar geleden in het kerkkoor zong , nooit met muziek gestopt. Als jongste van vijf kinderen heb ik muziek met de paplepel gekregen: van The Beatles over Kraftwerk tot Mahler. Ik werd thuis al nakomertje ook verplicht om alles mee te zingen van God Only Knows tot Purple Haze.

Die scène is enorm veranderd. Vroeger kochten mensen plaatjes, vandaag moet je mensen smeken zodat ze gratis naar je YouTube-filmpje kijken. Hoe ga jij daarmee om?
Ik ga daar heel bewust mee om, en ik begrijp dat ook. Het heeft allemaal met de klok die tikt te maken, de veranderende media in als zijn vormen, gevolgd door  de “sociale” media , en de absurde toegankelijkheid die iedereen nu heeft  om als het ware zelf  videoclips op te nemen waarbij Buggles en Michel Jackson in het niets vervallen (ik spreek me daarom niet uit of het nu goed of slecht is).
En om thuis cd’s op te nemen, zelf te masteren,  zelf de cd te maken door simpelweg met de auto naar Keulen te rijden en voor pakweg 1500 euro een ganse studio mee naar huis te nemen. Maar ze vergeten een paar dingen waaronder: een instrument leren spelen, repeteren, gaan optreden (veel en voor niks) , een groep maken met een idee, een gezicht en een geluid. Dat koop je niet, daarvoor moet je eerst een paar jaar in de kelder kruipen of op zolder zitten tot grote ergernis van ma en pa.
Vroe