Home Belgisch RED ZEBRA

RED ZEBRA

by Didier Becu

Deze zomer kun je op 18, 19 en 20 augustus op W-Festival het beste van new wave en jaren 80-pop zien. Een festival dat door onze site op de voet zal worden gevolgd, verwacht je dus aan een resem interviews met de vele acts. Eerste in het rijtje is Peter Slabbynck, en voor hem wordt het optreden op W-Fest wel zeer speciaal, want zijn geesteskind Red Zebra staat er in de originele line-up.

Dag Peter, in 1978 begonnen en 39 jaar later sta je er nog alive and kicking. Hoe doe je dat?
Ik sta op een speciaal dieet en ik ga elke dag 10 km joggen. Haha. Wees gerust, ik voel soms ook de jaren, maar op het podium vergeet ik die. En ik heb een zoontje van 6 die mij mee jong houdt. Ik probeer steeds enthousiast op het podium te staan en tegelijk de nodige humor te verwerken in mijn bindteksten. Op die manier slaag ik er in om met een frisse kop op het podium te staan. Alleen dat lange wachten bij optredens, dat haat ik nog steeds.

Jouw naam is eeuwig verbonden met je geesteskind Red Zebra. Toen jij begon, had je in de mot dat je eigenlijk Belgische muziekgeschiedenis aan het schrijven was?
Wat is eeuwig? Als ik dood ben, krijg ik wat regeltjes in de krant en draaien ze een paar dagen ‘living room’. Dat zal het zijn qua eeuwige roem. Valt dus nog mee. Maar 39 jaar geleden waren we vier jonge gasten uit Brugge die de finale gehaald hadden van Humo’s Rock Rally en ook eens een single wilden uitbrengen. Ik ben zelf vooral trots op de mini-lp Bastogne. Ik zou liever daarmee vereenzelvigd worden, maar dat zal niet lukken, vrees ik.

Ik ben er nog altijd niet uit of Red Zebra nu punk of postpunk is, wel is het een groep die iets te zeggen had. Mis jij dat in de huidige muziekscène? Ik bedoel, zelf heb ik het gevoel dat men veel braver is geworden.
Punk, postpunk, new wave… het zijn allemaal hokjes en daar hou ik niet van. Mijn geest is veel te eclectisch om zo te denken. Ik luister dan ook naar allerhande muziek. Stel dat je moet draaien op een punkfuif en je draait de hele avond Beethoven, dat zou pas punk zijn. Met de kans dat je gelyncht wordt ter plekke bestaat ook. Voor mij is de spirit belangrijker dan de muziek op zich, al vind ik de optredens met The Rotten Pistols, mijn coverband van de Sex Pistols, wel tof. Eens lekker een uur je gal spuwen. En als het optreden gedaan is, komen ze vragen of dit de pauze is en er nog een set komt. Precies alsof de Pistols 5 platen hebben uitgebracht ! What a laugh. Maar die punkspirit vind je niet in zoveel bands nog terug. Ik heb dan ook met plezier geluisterd naar de cd van Cocaine Piss.