Home Belgisch NEMO + CATBUG Leuven, Inuit (09/12/18)

NEMO + CATBUG Leuven, Inuit (09/12/18)

by SANDRA REGENT

Nemo, de moniker van Nicolas Vlaeminck uit Zwevezele mag deze avond in gang trappen. De jonge West-Vlaamse singersongwriter won Westtalent in 2015 en in 2016 werd hij geselecteerd voor Humo’s Rock Rally. Dromerige indiesongs met een vleugje Americana. Fluisterpop vergelijkbaar met Sparklehorse, Sufjan Stevens en Rhye. Nicolas heeft dan ook een vergelijkbaar hoog, ijl en kwetsbaar stemgeluid en dezelfde voorliefde voor karaktervolle, melancholische en dromerige songs. Inspiratie voor zijn artiestennaam haalde hij uit de film Mr. Nobody.

Het is alvast een charmante, maar lichtjes onzekere verschijning die achter de micro kruipt. Gitaar op schoot, een resem pedalen aan zijn voeten en een soort mini-keyboard aan zijn linkerkant. De schuchtere jongeman legt ons uit dat hij in zijn thuisstudio 40 gitaren en een pak andere instrumenten gebruikt die hij hier niet ter beschikking heeft. Vandaar ook de pedalen en keyboard om ter plekke loops te creëeren en deze direct te integreren in de liveset. Het zal sowieso lichtjes anders klinken dan de opnames weet hij ons te zeggen. Hij excuseert zich ook al op voorhand dat hij verkouden is en het dus af en toe eens kan misgaan. Alle begrip, zangers zijn ook maar menselijk, ziektebeestjes maken geen onderscheid. Er heerst een aangename, intieme sfeer in café Commerce. Jammer dat er niet echt veel volk opgedaagd is.

Vanaf het eerste nummer, het ontroerende Snow is het duidelijk dat Vlaeminck een begenadigd zanger en muzikant is. De onzekerheid die we tussen de nummers door zien, valt als sneeuw van zijn schouders zodra hij begint te spelen. Het weemoedige Monsters heeft ons helemaal in z’n greep. Ondanks de ietwat opgewekte melodie voelen we toch een donkere ondertoon die alleen maar versterkt wordt door de aangrijpende tekst. Onze nekharen komen recht en een koude rilling loopt over onze rug. In tegenstelling tot Superwoman dat ons dan weer een warm, blij kampvuurgevoel bezorgt. Ook het volgende nummer, waarvan we jullie de titel moeten schuldig blijven, is een streling voor het oor. De knappe fingerpicking en het fraaie freewheelen met het keyboard en de loops zijn, ondanks nog wat schoonheidsfoutjes, op z’n minst indrukwekkend.

Nicolas Vlaeminck is een multitasker die hier alles tegelijk voor zijn rekening neemt. Bewonderenswaardig, maar de show zou er volgens ons baat bij hebben om wat versterking te krijgen van enkele muzikanten zodat de zanger zich meer kan focussen en de songs beter tot hun recht kunnen komen. Wat live in elk geval meer dan goed zat was die mooie hoge, breekbare en gekwelde stem die in sommige nummers heel hard neigt naar Rhye. Af en toe horen we inderdaad wat heesheid in zijn stem te wijten aan die verkoudheid. Storend is het in elk geval niet. Het optreden van vanavond overtuigde ons nog niet helemaal. De set zit nog wat chaotisch in mekaar en er moet zeker nog wat aan de live-sound/performance geschaafd worden. De afregeling van het geluid laat hier en daar ook nog te wensen over (