Home Belgisch Met Marcel Vanthilt doorheen Sinner’s Day 2018

Met Marcel Vanthilt doorheen Sinner’s Day 2018

by Luminous Dash

Aan Remo Perrotti vroegen we het al, de vragen over Sinner’s Day. Hier zijn de antwoorden van Marcel Vanthilt.  

Er is dit jaar een aparte stage voorzien van Belgische bands. Wat vind jij van de Belgische scene van vandaag?
Er zijn veel fijne bands vandaag, o.a. Whispering Sons, het is goed dat die op Sinner’s Day staan. Maar helaas krijgen de wat experimentelere bands amper aandacht in de media. Radio 1 & StuBru draaien eigenlijk uitsluitend goed in het gehoor liggende soft-rock/pop/hiphop à la TouristLeMC, Buurman, Wolken, Yevgueni of Bart Peeters terwijl Mauro Pawlovski bijvoorbeeld zelden gedraaid wordt. Het is erg mediocre op de radio. Tijd voor weer vrije radio!

De aftrap wordt gegeven door de toch wat ondergewaardeerde O Veux. Net als jij van Limburg. Die Limburgers hebben wel hun best gedaan wat donkere muziekjes betreft. Hoe komt dat?
Hoe het komt dat ze ondergewaardeerd zijn? De laatste tijd gaat het goed met hen, dus ze zijn een inhaalmaneuver aan het plegen. Waarom ze indertijd ondergewaardeerd werden weet ik niet. Drankmisbruik? Onhandelbaarheid? Te maf voor de buitenwereld? Allemaal kwaliteiten die niet steeds gewaardeerd worden, dat is zo. Och, misschien krijgen ze postuum wel een standbeeld in Hasselt, dat telt ook.

Claw Boys Claw. Grappig genoeg was er wel baanbrekend werk bij de VPRO, maar bleven de Nederlandse bands altijd onder de radar van succes. Claw Boys Claw deed dat wel. Wat betekent de band voor jou en wat vind je sowieso van de Nederlandse 80’s-scene?
Ik denk met weemoed terug aan die 80’s scene in Nederland: The Scene, The Nits, Claw Boys Claw, Sammy America … Het broeide van de ideeën in Nederland. Als je dan ziet dat we het vandaag met Bløf moeten doen: ik kan wel janken. Ik zie vandaag in Nederland weinig verfrissends meer. Het zijn ofwel kopieën van Amerikaanse voorbeelden: jazz, country, blues of het zijn Stef Bos-achtige tekstenkakkers. Weinig heftigs à la Claw Boys Claw. Blij dat die terug zijn!

Volgens mijn boekje is het daarna de beurt aan de heer Marcel Vanthilt. Wat is het verschil tussen Arbeid Adelt! en Marcel solo horen we mensen vragen? Is er bovendien een kans dat we ook een Arbeid Adelt!-nummer in Genk zullen horen?
Het wordt ’n hevige set speciaal voor Sinner’s Day. Verwacht dus nummers van Arbeid Adelt! èn solonummers zoals Paracetamol of tracks uit CA$HCA$H, maar tevens ’n paar newwave-classics van helaas reeds overleden helden. Benieuwd? Ik ook!

Wolfgang Flür was mede verantwoordelijk voor de meest succesvolle Kraftwerk-platen. Over Kraftwerk en hun invloed op de muziek wordt veel verteld, hoe schat jij hun invloed in?
Fenomenaal, zonder meer. Zij zijn, misschien samen met Walter/Wendy Carlos, de grondleggers van de elektronische muziek. Niet alleen omdat zij er vroeg bij waren, maar vooral omdat het composities zijn die eeuwigheidswaarde hebben die niet zal vergaan. Het is te vergelijken met het repertoire van de klassieke componisten, hun repertoire is ook oud, maar wordt nog steeds opgevoerd. Dat zie ik met het oeuvre van Kraftwerk ook te gebeuren.

Als er één band is in België die toonden dat je alles kan met DIY waren het De Brassers wel. Echte rebellen. Wat vind jij van de rebellie vandaag in de muziek van nu. Heeft de wereld niet een klein beetje nood aan een nieuwe muzikale generatie van Brassers?
Een klein beetje? Een groot beetje, ja. Er is geen rebellie in de muziek. Of het moet foute rap zijn, zoals Bizzyblaza of Damso, die ofwel vrouwonvriendelijk of ronduit racistisch is. Misschien is dat wel de nieuwe rebellie. Helaas kan ìk mij daar slecht in vinden.

Ook opmerkelijk voor de jaren 80 is dat intelligente protestsongs konden. Fischer-Z is daar een goed voorbeeld van, met bijvoorbeeld het hekelen van de koude oorlog of de dreiging van d