Home Belgisch KLOOT PER W.

KLOOT PER W.

by Luminous Dash

Kloot Per W heeft net een lp uit. Zeg niet te vlug “weeral” (we vermelden dit op aanraden van Claude himself). Volgens de heer Mauro Pawlowski één van de Belgische pioniers die de beste muziek ooit maakte. Niet alleen beamen wij dit omdat we Pawlowski nooit willen tegenspreken, maar omdat zijn nieuwste plaat (één met interpretaties-geen covers!- van The Velvet Underground) zeer goed is. Een zeer openhartig gesprek met Claude…

Dag Claude, om met de deur in huis te vallen: hoe kom je erbij om een tributeplaat van The Velvet Underground te maken?
Nou, zeer eenvoudig en toch niet. Het verhaal hoe ik The Velvet Underground heb leren kennen staat mooi in het Engels beschreven in het bijhorende infoblad van mijn plaat. Het  kwam er gewoon op neer dat ik een klein beetje voor vele anderen een plaat van The Velvet Underground in huis had. Maar het was Transformer van Lou Reed die de grootste aandacht trok en die de speurtocht naar meer in gang zette. Dit gezegd zijnde, heb ik nooit begrepen waarom de eerste lp van Lou Reed geen succes had. Die staatr bol van goede songs. Rick Wakeman en Steve Howe van Yes hoor je daarop. En ik zweer het je, die rocken als de besten. Ook de pa van Finley Quaye (Caleb is) speelt er op mee. Ik had al sinds mijn puberteit de neiging om vele kanten, en vooral niet alledaagse,van het muzieklandschap te verkennen. Ik sta nog steeds achter gedoemde genres als reggae, bubblegum, progrock, glamrock, Engelse jazzrock (niet verwarren met fusion). Ik heb het over bands als Nucleus en The Soft Machine.Ik was in de vroege jaren 70 een grote bewonderaar van David Bowie en had wat bootlegs waarop nummers als White Light, White Heat en I’m Waitin’ for The Man stonden. Wat later na Transformer verschenen de afgeprijsde compilaties uit Duitsland en Frankrijk waarop bijna alle nummers uit de drie eerste lp’s op stonden. Eigenlijk waren die originele platen zeer moeilijk  of niet te vinden, althans niet in de talloze winkels in Brussel en Leuven die ik vaak bezocht. Ik heb wel aan gewone prijs de allereerste zogenaamde bananenhoes met een afpelbare bananenschil in Londen op de kop kunnen tikken. Lou Reed, John Cale en Nico behoren samen met The Beatles, Kraftwerk, Black Sabbath, The Kinks ,Peter Hammill, Led Zeppelin , The Ramones, Patti Smith, John Lydon, Neil Young, Kevin Ayers, Kevin Coyne en natuurlijk Niels De Stadsbader en nog wat anderen tot mijn geprefereerde artiesten waarvan ik bijna alle releases goed vind.

Toen ik de eerste keren een Velvet Underground- of Lou Reed-song begon te zingen of speelde had ik al snel een gevoel van verlichting dat over mij kwam: goed geconstrueerde songs met echt simpele akkoordenreeksen maar extra goed gekozen met daarboven teksten die me slimmer deden voelen dan ik in werkelijkheid was.
Het is een goed gevoel om ‘clevere’  en ‘witty’ Lou Reed-teksten in de mond te nemen,  ik heb live-opnames uit 1973 met mijn toenmalige band Kloot Per W en De Spaghetti Ondergrond ( (say no more.) waarop te horen is hoe wij Sweet Jane en Rock’n’Roll toen al heel geloofwaard