Home Belgisch KISS THE ANUS OF A BLACK CAT

KISS THE ANUS OF A BLACK CAT

by Luminous Dash

Op 11 november maakt Het Depot zich weer op voor een punkfeestje onder de noemer Breaking Barriers. Bezieler Malcolm Nix had een praatje met Stef Irritant.

Het is op voorhand niet heel duidelijk wie deze vragen zal beantwoorden, want het soloproject is een echte band geworden. Is dit een bewuste zet om een geheel van samenwerkende mensen te vormen of is dit gewoon een praktische oplossing om de songs live beter te kunnen brengen?
Is met de tijd zo wel gegroeid, in het begin waren er vele gasten en ledenwissels maar na  een tijdje was ik wel op zoek naar een vaste bezetting. Ik had het op dat moment wel echt gehad om telkens opnieuw mensen te moeten inwijden in de wereld van KTAOABC en gaandeweg is er dus een vaste band gekomen. Ondertussen praten we dezelfde taal, wat de muziek alleen maar ten goede komt.

Het is nu wel een echte live-band, maar ik heb gemerkt dat er in de nabije toekomst niet zo heel veel concerten zijn gepland. Wat geniet uw voorkeur: veel spelen om zo veel mogelijk nieuwe toeschouwers aan de band bloot te stellen of slechts selectief spelen en er zo voor te zorgen dat elk concert iets speciaal is waar mensen lang op voorhand naar uitkijken?
Veel spelen! Maar jammer genoeg kunnen we dat als band niet altijd kiezen. Je brengt een plaat uit, doet daar promo rond en hoopt dan dat er genoeg concertorganisatoren warm worden om jou als band te vragen. Tegenwoordig duurt die periode van platenrelease tot laatste concert van die plaat voor een underground band als KTAOABC zonder airplay jammer genoeg maar een dik half jaar tot 10 maanden. Daarna wordt het nog moeilijk om concerten te vinden en moet je als band aan een nieuwe plaat beginnen.

Het mainstreamsucces blijft uit, maar dat geldt natuurlijk voor zowat elke band die zich niet op voorhand laat klaarstomen door een marketingteam. Een cultstatus is aangenaam en artistiek bevredigend, maar is het financieel wel leefbaar voor mensen om muzikaal hun eigen koers te blijven varen?
Je zou versteld staan hoe weinig muzikanten van hun muziek kunnen leven. In België waarschijnlijk nog geen 10%, dus dat wil zeggen dat nagenoeg iedereen moet bijklussen om rond te komen. Nochtans vind ik dat een gezond uitgangspunt. Als je financiëel op het droge staat, hoef je je niet in te spannen om een plaat te maken die geld moét opbrengen. Dus dan maak je interessantere muziek! Daarnaast zijn wij niet uit op mainstreamsucces omdat wij nuchter genoeg zijn dat dat niet aan de orde is voor onze muziek, laat staan een doelstelling om te behalen. Wel hopen we op genoeg aandacht via promo en dergelijke om zoveel mogelijk te kunnen spelen, want dat is toch wat de meeste muzikanten echt willen.

Ik wil jullie even een stelling voorleggen: ‘Niet-professionele muzikanten die daarnaast nog een andere (lees: “echte”) job hebben, zijn eigenlijk onafhankelijker dan professionele muzikanten. Zij zijn immers niet afhankelijk van het publiek om hun dagelijks brood te verdienen en kunnen daardoor veel meer hun zin doen.’ Wat is uw mening hierover?
Ik denk dat alle muzikanten veel minder stress zouden hebben om het ‘te maken’ indien ze hun schaapjes op het droge hebben.

Hoe zit het eigenlijk met de platenverkoop? Kommer en kwel, zoals de muziekindustrie ons wil laten geloven, of valt het nog wel mee? En verkopen jullie nu eigenlijk meer vinyl dan cd’s of is die opmars van de ouderwetse lp ook weer een ongefundeerd verhaaltje dat de media blijven vertellen zonder de feiten te controleren?
Onze platenverkoop tijdens concerten blijft toch overwegend een cd-verkoop, vinyl mag misschien in de lift zitten maar dan bij een kleinschaliger, doch koopgraag, publiek. Cd’s