Home Belgisch ISLE OF MEN

ISLE OF MEN

by Didier Becu

Een paar maanden geleden bracht Isle Of Men de prachtplaat Voluntary Blindness op Starman Records uit. Tijd voor een uitgebreid praatje met een band die je zeker wil leren kennen!

Als ik aan Isle Of Men denk, dan heb ik onmiddellijk een band in gedachten die muziekfan per muziekfan weet te charmeren. Ik bedoel er is geen hype, toch komen jullie er wel!
Helemaal juist. Je hebt zelf op je Facebook geschreven dat het geen Blitzkrieg is en dat klopt. Toen de plaat verscheen eind november 2015 hebben we best zeer mooie recensies gekregen, maar je kan je afvragen wat de impact daarvan is. Ik was vroeger voltijds muziekjournalist en dan weet je dat je ook vaak voor je eigen parochie preekt. Al heb je de dag van vandaag vooral een enthousiasmerende en richtingaangevende functie denk ik. Het muziekbos is een haast ondoordringbaar oerwoud geworden waarin je snel verloren loopt. Enkele boeien die voor een zekere houvast kunnen zorgen, zijn dan geen overbodige luxe meer. Ik hoop verder dat we met een tweede single over enkele maanden toch de radio kunnen overtuigen om niet alleen ’s avonds en ’s nachts onzemuziek te programmeren. We zien wel. Het echte werk gebeurt nu live en daar kan je mensen overtuigen die de band voor het eerst horen.
We vragen ook dat het publiek zich een uur kan concentreren omdat we bijvoorbeeld vaak amper iets spelen, de gitaren met een microfoon miken en geen monitors gebruiken waardoor we verplicht worden om naar elkaar te luisteren. Nu spelen we gemiddeld voor zo’n 100 à 150 man en dan kan dat. We proberen mensen mee te zuigen in een verhaal en dat blijkt te lukken. Langzaam maar zeker overtuig je op die manier meer en meer mensen die je volgen. En het klopt ook dat we de echte muziekfan aantrekken, iemand die bereid is om buiten de waan van de dag te denken en daar ook tijd voor wil maken.

Van jullie debuut zijn er ondertussen meer dan 800 stuks verkocht. In tijden dat men beweert dat geen kat nog een plaat koopt, is dit een zeer knap cijfer, me dunkt. Hoe verklaren jullie dit?
We gaan ondertussen naar de 900 en dat doet een mens plezier. Zo speelden we midden september op het Jazz Madd festival. Drie concerten: zaterdag in Denderleeuw, zondagmorgen in Aalst en ’s avonds in Ninove en telkens op een intieme, mooie locatie met een geïnteresseerd publiek. Alle lof trouwens voor de organisatie die er door de jaren heen in geslaagd is een publiek op te bouwendat bereid is om een nieuwe band te ontdekken. Wel, ik heb dat weekend meer dan 100 platen verkocht. Mensen zijn blijkbaar geraakt of geëmotioneerd na een Isle Of Men-concert.
Zo was er zondagochtend een Engelsman in het publiek die de plaat al maanden geleden had gekocht en wilde weten wie de gezichten waren achter de muziek en de teksten. Een dag later zie je dan een post op zijn Facebook met verwijzingen naar Leonard Cohen en Tom Waits en dan weet je weer waarom je aan dit avontuur begonnen bent. Ook mooi… ’s Avonds was er een dame in het publiek die een Siciliaans restaurant heeft in Ninove. Die vertelde ons dat de plaat er haast elke dag gedraaid wordt en heel het team tot rust komt na een hectische avondservice. Om ons te bedanken nodigde ze de band uit om na het afbreken iets te komen eten. Een fantastische afsluiter van drie dagen gebouwd rond pure muziek. Na die concerten zitten mensen in het moment en willen ze ook een tastbare herinnering aan wat ze beleefd en gehoord hebben. We blijven tactiele wezens en dat wordt blijkbaar door aldie zelfverklaarde trendsetters vergeten. Een andere manier om platen of cd’s te verkopen is de mond-aan-mond-reclame. Mensen draaien de plaat thuis voor vrienden of geven ze cadeau. Zeker de vinyluitgave is een mooi geschenk omwille van het artwork. En dan krijg je op een gegeven moment een mail uit Berlijn van de zakelijke leider van het Vocalconsort, een koor rond oude muziek, die de plaat voor zijn verjaardag had gekregen en op zijn beurt enkele koorleden wil verrassen en bedanken met een exemplaar. Die man laat je dan weten dat hij de plaat dagenlang na elkaar heeft gespeeld en echt in de songs werd gezogen. Zo bouw je rustig op en blijft het controleerbaar. Al hoop je natuurlijk nog meer mensen te bereiken.

Jullie muziek wordt vaak vergeleken met David Sylvian. Zelf hoor ik er de latere Talk Talk in. Het zijn twee namen om van achterover te vallen, maar zijn deze twee bands inspiraties?
Ik ben al vanaf mijn 18de een fan van Japan en later van David Sylvian. Zijn Brilliant Trees of Secrets of the Beehive blijven de fundamenten van mijn platencollectie. Sylvian is een estheet met oor en oog voor avontuur en artwork. Ook de latere Talk Talk – en zeker de soloplaat van Mark Hollis – zijn vrienden voor het leven en een bron van inspiratie. Maar ook Nick Drake, Nick Cav