Home Belgisch SOUND TRACK : GUSTAV LEO

SOUND TRACK : GUSTAV LEO

by Bart Verlent

Gustav Leo is een lo-fi singer-songwriter uit Halen die zijn inspiratie gehaald heeft uit 90’s. Onder zijn sprankelende akkoorden en zijn oprechte stem zit ruwe passie.

Waar komt de naam vandaan? Stel je maar eens voor! 
Staf Leo Nys werd ‘Gustav Leo’. Dat is de simpele verklaring. Maar de oudere namen (een directe verwijzing naar mijn grootvaders Gustavus en Leo) roepen voor mij vooral een soort nostalgie op die vaak in mijn muziek te horen is. Met zo’n naam schrijf ik me natuurlijk ook in in een traditie van singer-songwriters naar wie ik opkijk, zoals Keaton Henson en Jeff Buckley. En de naam beklemtoont het solo-aspect, het uiterst persoonlijke van de muziek – al blijft Gustav Leo iemand anders dan Staf Nys. Zoals Spinvis het zegt: sommige delen van jezelf worden uitvergroot, andere laat je achterwege.

Hoe moeten we ons jouw muzikale geschiedenis tot nu voorstellen?
Gustav Leo ontstond oorspronkelijk om meer mijn eigen ding te kunnen doen dan in een band, zonder afspraken of verplichtingen. Daar nam ik veel vrijheid in, zonder me muzikaal vast te pinnen op één genre, door nooit echt muziek uit te brengen en verschillende livesettings uit te proberen – denk lang geleden aan een akoestische sessie met The Ernest Band (met o.a. Simon Casier en Christophe Claeys), maar even goed als support van shoegazebands. Door me met andere projecten bezig te houden, leerde ik wel om Gustav Leo een eigen plaats te geven. Zo had ik een poëzieproject, waar ik Nederlandstalige teksten en akoestische nummers kwijt kon en het literaire circuit verder kon verkennen in CC’s en op Watou. Verder kun je me vooral nog horen in het Brusselse Denali Wrench, waar ik mijn liefde voor de hedendaagse hiphop-jazz-fusion in kan stoppen.

Wanneer volgde het besef dat muziek spelen jouw passie is?
Vooral toen ik avondenlang op loops begon te improviseren en daar zelf veel rust en voldoening uit haalde. Het is niet altijd evident om een publiek te vinden dat daar op dezelfde manier van geniet, maar in de Botanique was het er plots, toen ik voor de aandachtige luisteraars van Ex:Re mocht spelen.

Wat maakt volgens jou de Belgische muziekscene uniek, of is die helemaal niet uniek?
Ik zou niet van een ‘Belgische muziekscene’ spreken; er zijn hier verschillende scenes die over de jaren dan nog eens regelmatig veranderden, maar met de zogenaamde ‘noise’ van enkele jaren geleden hadden we wel een heel sterke en unieke. Als we toch over België als geheel spreken, is het dikwijls fijn om te zien hoe muzikanten over het hele land zich met elkaar mengen in heel diverse groepen en genres.

Wie zijn voor jou inspiratiebronnen en hoe zou jouw muziek het best omschreven moeten worden?
Enkele grote en blijvende inspiratiebronnen zijn Shlohmo, Codeine en Kings of Convenience. Zelf de muziek omschrijven vind ik moeilijk. ‘Dromen (dag en nacht)’ en ‘melancholie’ zijn wel kernwoorden, al kan dat snel heel cliché klinken, maar die zeggen ook weer meer over de sfeer dan over het geluid.