Home Belgisch Eyemer

Eyemer

by Luminous Dash
a0375622955_10

Eyemèr is het alter ego van Sarah Devreese. Ze doet alles alleen (en hoe!) en op het prachtige Zeal-label heeft ze net haar debuut Temporary Colourblind uitgebracht. Luminous Dash had een uitgebreid gesprek met haar.

Hallo Sarah, je bent al een tijdje bezig, maar Temporarily Colourblind is de plaat die jou definitief op de muziekmarkt moet lanceren, niet?
Dat is de bedoeling inderdaad. Al weet ik dat ik met mijn muziek een wereld creëer die niet voor iedereen toegankelijk is. Ik heb nooit gemikt op een breed publiek, wel op mensen die een voorliefde hebben voor rauwe emotie en eerlijkheid in muziek.

Ik hoor inderdaad zeer veel emoties op de plaat. Enerzijds is er de angst om door de hel te gaan, anderzijds sterk genoeg wil om door te gaan. Zijn alle composities persoonlijke ervaringen?
Ik denk dat eens je door de hel gaat, je niet anders kan dan doorgaan. De enige andere optie is opgeven, en daar heb ik soms ook aan gedacht, maar ergens was er altijd nog mijn muziek die me een doel gaf. Het zou ook jammer zijn om iets zo kostbaar als ‘het leven’ weg te gooien op een moment waarop je even niet helder kan zien. De titel ‘Temporarily Colourblind’ en de composities op de plaat weerspiegelen die gedachte dat je moet doorzetten. Als je in een depressie zit, lijkt het letterlijk alsof alle kleur uit je wereld is weggerukt. Je negatieve gedachten nemen je over en er zijn dagen waarop niets het nog waard lijkt om door te gaan, waarop je denkt ‘wanneer stopt al dit verdriet?’. Je bepaalt deels dan zelf je herstel, je moet zelf de knop omzetten, uit je bed kruipen en je leven weer in handen nemen – al dan niet met de hulp van een ander.
Om op je vraag te antwoorden, bijna alle liedjes zijn op levenservaringen gebaseerd. ‘Candle’ en ‘Losing faith’ gaan waarschijnlijk over mijn diepste momenten, toen ik in een zwart gat leek te vallen. Veel nummers gaan niet over éen enkele gebeurtenis, maar over meerdere gebeurtenissen tezamen. Over een verzameling van gedachten en gevoelens die met elkaar leken verbonden te zijn. Een beetje zoals een piekeraar, spring ik in die liedjes dan van gedachte naar gedachte, op een heel wanordelijke manier.

Het is een plaat die erg veel moed vergt, want meer lo-fi dan jij kan je niet gaan. Alleen met je gitaar en je stem. Ik weet dat je sowieso een keuze moet maken, maar zou jij je kunnen inbeelden dat je in een band zit of niet?
Dat is waar. En om eerlijk te zijn, heb ik veel getwijfeld over de richting waarin ik zou slaan. Zelfs toen ik bezig was aan de opnames van de plaat, was ik niet volledig zeker van mezelf. Ik wist wat ik wou maken, maar was soms te veel bezig met wat anderen zouden denken, en daardoor wist ik toch niet meer zeker wat ik wou. Een beetje een vicieuze denkcirkel. Gelukkig had ik Kevin Imbrechts (illuminine) en de mensen van Zeal Records die achter me stonden en die zeiden dat ik mijn eigen ding moest doen. Dus dat heb ik gedaan. Wat ik wou, was alleen muziek brengen, heel rauw en puur. Als ik alleen live speel, dan voel ik me kwetsbaar en breng ik dat gevoel ook over op het publiek. Ik hoef met niemand anders rekening te houden, iets wat ik in het verleden wel geprobeerd heb, maar mij veel stress bezorgde. Die stress zorgde ervoor dat ik me minder in de muziek kon inleven, omdat er 1001 andere factoren zijn waarop ik moest letten met een ander erbij.H