Home Belgisch ELI GOFFA

ELI GOFFA

by Didier Becu

We schrijven een broeierige dag in juni, een zaterdag. Onweer is aangekondigd en er valt ’s avonds niet echt veel te doen. Na wat rondsturen naar vrienden en vriendinnen krijg ik een berichtje terug “Michael speelt in Asse met zijn nieuwe band, kom je ook?”. Michael is Michael De Greef, een talentje achter de drums en – net als ik – een kerel met een hardcore-achtergrond. Michael speelt echter geen hardcore, Michael speelt bij x aantal bands en telkens vind ik me wel in wat hij doet, of het nu covers van Marvin Gaye zijn of moderne new wave. Wegens toch niets anders te doen rep ik me richting Asse en ’t Smiske, een ietwat geitenwollensokken venue in het centrum, maar wel gezellig. Ik ben wat laat en moet binnensluipen want de band is reeds begonnen. Het publiek is muisstil. “Eli Goffa!” fluistert een vriendin me toe, “van The Voice!”. Ik vermijd zoveel mogelijk tv als The Voice, dus ik heb nog steeds geen idee wie ze bedoelt, maar Eli (aka Elie De Prijcker) en zijn band overvallen me. Waar ik normaal meteen een biertje zou gaan halen raak ik nu niet van mijn stoel. De mix van soul en americana ala Paul Simon en de Bob Dylans van deze wereld laat op iedereen een diepe indruk na, daar in dat geitenwollensokken zaaltje.