Home Belgisch DEAD HIGH WIRE – Pray For Us (Wagonmaniac Music)

DEAD HIGH WIRE – Pray For Us (Wagonmaniac Music)

by Didier Becu

Satellite State Brain Drain. Dat was de titel van de in 2016 verschenen ep van Dead High Wire. We waren er behoorlijk zot van, en een deuntje als The Germans is nog steeds ideaal om je te doen beseffen dat je maar beter de radioknop omdraait zodat je naar goede muziek kan luisteren.

Het enthousiasme was voor de band was er, maar nooit hadden we gedacht dat Sacha Jennis, Ruben Peeters en Thijs Vloebergs in staat zouden zijn om zo’n fantastische debuut te maken. Onderschat uw idolen nooit, laat er u gewoon door overdonderen en onderga iets meer dan een halfuur het beste van wat de (Belgische) postpunkscene je momenteel te bieden heeft.

Op hun debuut gaat het trio een pak verder. De sound is ontzettend rauw, en dat zonder dat de scherpe kantjes er zijn van weg geveild, en daarbovenop een attitude die balanceert tussen het je m’en foutisme en de gemeende middelvinger. Nijd en melancholie samengepropt in één geheel, of hoe een band erin slaagt om het postpunkgeluid van 1981 te reïncarneren zonder dat je ook maar één seconde het woord retro in de mond neemt.

Negen songs staan erop. Afsluiter Sedated Dreams krijgt door zijn wanhopige synths net niet het etiket van cold wave opgeplakt, maar voor de rest gaat het om postpunk waar een normaal mens van klaar komt.

De single en tevens titeltrack Pray For Us zou nu al bovenaan bij je Spotify-favorieten moeten staan. Vlijmscherp, en vanaf de eerste noot word je meegezogen in een oase vol wanhoop. “Wasting all these years, facing all these fears” schreeuwt (of neen, jankt) Sacha. Misschien met dank aan The Sound, dat wel, maar sowieso het beste postpunkanthem dat we dit jaar hebben gehoord. Zo goed, dat je het na vijf beluisteringen naast je klassiekersvan XTC en Gang Of Four kan droppen.

Gang Of Four, juist. Sinds Fornet en de Whispering Sons, in dit land met een herwaarderingsronde bezig en het geluid (of eerder nijd) van Andy Gill manifesteert zich in iedere Dead High Wire-track. Pray For Us is dan ook een plaat vol frustratie en wanhoop, met bijzonder weinig licht. Niemand die zit te wachten op feelgoodpostpunk, daar niet van.

Dead High Wire heeft wel begrepen dat de beste muziek een mengsel is van allerlei genres, zo hoor je in het vingervlugge Laurel Canyon