Home Belgisch CASSETTE STORE DAY 2019: een interview met de mensen achter de belangrijkste Belgische tapelabels

CASSETTE STORE DAY 2019: een interview met de mensen achter de belangrijkste Belgische tapelabels

by Didier Becu

Verbond Zonder Naam. Het kon een collectief zijn dat de spreuken van de Bond Zonder Naam nieuw leven wil inblazen, maar het gaat wel degelijk om drie mensen uit de Gentse DIY scene die de underground een duwtje in de rug willen geven. Aan het roer staan Bart Cocquyt, Jonas Messelier en Silke Bergans. Herenigen en verenigen heet dat, en dat doen ze op 12 oktober tijdens Cassette Store Day in Gent (In De Ruimte). Present deze dag: Ronny Rex, Nosebleed Records, Belly Button Records, Feles Records, sentimental, Gazer Tapes, Stadskanker, Wool-E Tapes, Girls go Boom, Etiket Records en Caoutchou Records. Het feestje vindt plaats In De Ruimte vanaf 4 uur ’s middags en naast merchandisetafeltjes waar je uiteraard tapes kan kopen, zijn er ook optredens van MITRAILLE, London Bullet, Poppel, TUFF GUAC, Sunflower, La Jungle en The Tubs. Het cassettefront staat in België meer dan stevig in zijn schoenen. We vuurden een paar tape-vraagjes af op Bart Vergauwe van Feles Records, Fenne Kuppens van sentimental, Seppe Van Ael van Nosebleed Records, Dries Hermans van Gazer Tapes, Rafael Valles van Belly Button Records, Dimitri Cauveren van Wool-E Tapes en Ronny Rens van Ronny Rex.

Het is een vraag die mensen je ongetwijfeld al hebben gevraagd, maar waarom is in digitale tijd besloten om een tapelabel te starten?

Bart (Feles Records) : Omdat ik eerst en vooral een groot liefhebber ben van muziek op fysieke dragers en goed artwork, en tapes nu eenmaal de goedkoopste manier zijn om op die manier muziek te releasen.  Daarnaast ben ik een nogal nostalgische muziekluisteraar en horen vinyl en tapes daar op de één of andere manier bij.

Fenne (sentimental) : We volgen allebei al lange tijd labels als Sacred Bones, Captured Tracks, Posh Isolation, Avant!, en zo… labels met een uitgesproken identiteit. Bovendien verzamelen we allebei nog steeds muziek op fysieke dragers, zij het dan vinyl of cassette, en we houden van albums als een geheel eerder dan losstaande nummers. Op een gegeven moment begonnen onze vingers te jeuken om méér met muziek te doen dan enkel in een band spelen. We wouden iets betekenen voor andere artiesten door hun muziek de wereld in te sturen en een draagvlak te bieden. Cassettes zijn een gemakkelijk middel om zoiets heel goedkoop en heel DIY te doen. Voor we goed en wel een plan hadden of het financiële plaatje onder de loep hadden genomen, hadden we een deal met de Amerikaanse band Second Still en begon de bal te rollen. Cassettes zijn misschien geen evidentie in deze digitale tijd, maar er is wel nog steeds een markt voor, ook al is die misschien niet zo groot.

Seppe (Nosebleed Records) : Ik ben altijd fan geweest van fysieke muziek. In het begin waren dat cd’s tot ze niet meer “cool” genoeg waren en dan ben ik zo overgeschakeld naar vinyl. Zelf had ik een tapedeck in mijn radio en kreeg een cassette van The Queefs, een Kempische grage/ grunge band (R.I.P.), voor een review. Niet veel later ben ik dan ook met een vriend een eigen cassettelabeltje gestart. Puur om het feit dat we cassettes wilden van bands die we cool vonden. Zelf maken dan maar!    

Dries (Gazer Tapes) : Uit passie voor goeie muziek. Een song dat enkel digitaal is uitgebracht mist toch wel iets vind ik. Cassettes laten maken is veel goedkoper dan het drukken van vinyl of cd’s. Je kan ze in alle kleuren kopen, het klinkt goed en je moet er al stoten mee uithalen om zo’n ding kapot te krijgen, ook he. Een map op mijn laptop vergelijken met een release op cassette: laat me niet lachen. De digitale revolutie is er één die een grote leegte met zich meebrengt op vlak van muzikale releases. Wij doen daar gewoonweg niet aan mee. Tapelabels moeten constant uitleggen waarom ze bestaan. Ik praat liever over de inhoud, over de muziek, over de passie!  

Rafael (Belly Button Records): Ik ben Belly Button gestart voor de Jagged Frequency ep uit te brengen op vinyl en niet ‘eigen beheer’ boven de review in de RifRaf te zien staan. Ik kocht zelf vaak platen en tapes van bands die ik zag spelen dus het was een logische stap. Een band krijgt tenminste nog wat geld in het laatje als er merch verkocht kan worden. Van streams gaan weinig bands hun studio tijd kunnen betalen. Je luistert ook bewuster naar muziek naar het schijnt, van horen zeggen…

Dimitri (Wool-E Tapes) : Omdat niet iedereen opgegroeid is met het digitale, er zijn nog steeds mensen die de 78-toeren plaat als primaire medium gekend hebben. Dan zou je je kunnen afvragen waarom ik geen Shellac label begonnen ben i.p.v. van een tapelabel? De bottomline is dat een bepaald deel van de muziekliefhebbers ook verzamelaars zijn en helemaal niets hebben met digitale bestanden, m.a.w. ze hebben graag iets fysieks om in de kast te zetten. Wool-E Tapes is zoals zoveel kleine labeltjes begonnen als een DIY-label en dan zijn tapes een zeer goed begin, ze zijn goedkoop en makkelijk aan te maken. Vinyl is duur en van cd’s moest je toen minstens 300 stuks laten maken. Ondertussen is dat gezakt naar 100 en is tape eigenlijk een beetje overbodig geworden, als je de aaibaarheidsfactor niet meetelt natuurlijk. Een ander alternatief is de cdr, maar die verslijten nog sneller dan een cassette.

Ronny Rex : Omdat mijn leven nog niet ingewikkeld genoeg is!

Jonas : Ik heb een 800 tal platen en een 100 tal tapes, ik begon opnieuw cassettes te kopen na shows dikwijls omdat ik geen geld meer genoeg had om de plaat te kopen. Voor een derde van de prijs kan je al een cassette kopen en zo heb je toch een fysieke release van de band die je graag hoort. Ik kocht een deftig cassettedeck en toen begon ik nog meer cassettes te kopen. 

Bart (Verbond Zonder Naam): Ik volg Jonas hier wel in. Het is een gemakkelijke en goedkopere (in vergelijking met een plaat) manier om toch een band te steunen. Het is een goed medium voor beginnende bands om merchandise te kunnen verkopen. Het past ook in de underground DIY-cultuur die momenteel heel hard leeft. DIY is dan weer het initiële doel van Cassette Store Day: de vele labels eens bij elkaar brengen en ze zelf laten cureren. 

Ieder label streeft een eigen identiteit na, hoe zou je Feles Records omschrijven?

Bart (Feles Music) : Naast goede muziek die zich vooral laat indelen bij ‘Garage’, ‘Psychedelica’ en knipogen naar de jaren zestig zoek ik ook naar interessante persoonlijkheden. Neem bijvoorbeeld de bijzonder charismatische Nathan Roche uit Australië, die al een twintigtal releases op zijn naam heeft onder verschillende namen,  enkele romans heeft geschreven, verhuisd is naar Parijs en daar op heden furore maakt met The Villejuif Underground. Of Natalie De Silver van The Dandelion, een bijzonder enigmatische vrouw die een soort heksachtige jaren ’60 psychedelische pop maakt en daarbij fans over de hele wereld achter zich heeft geschaard. Of dichter bij huis, Harm Pauwels, van Accordion Planet  (samen met Lennart Corthals) en van Leopard Skull die gewoon zijn eigen rare gangetje gaat en experimenteert met nieuwe geluiden en instrumenten die een bepaald genre een nieuwe richting kunnen insturen.

Fenne (sentimental) : Zonder ons te willen vastpinnen op een bepaald genre, zoeken we artiesten die de grenzen aftasten, geen compromissen sluiten, en hun muziek écht leven. Passie en emotie zijn belangrijke kernwoorden. Toegegeven: wat we tot nu toe hebben uitgebracht, bevindt zich voornamelijk in een donker spectrum. Onze eerste mixtape is een mooi voorbeeld van wat voor label we willen zijn en met wat voor artiesten wij willen samenwerken. Terwijl we in het begin vooral met internationale artiesten werkten, is onze focus nu verschoven naar het Belgische muzieklandschap. Zo kunnen we op een menselijkere en persoonlijkere manier met de bands samenwerken en hun beter ondersteunen.

Seppe (Nosebleed Records): Nosebleed Records is gestart als een hardcore punk label. Door coole bands te ontdekken en bevriende bands uit te brengen is ons genre spectrum wel wat uitgebreid. Nu gaan we van punkrock (bv. Motörboat) tot bijna post-metal achtige hardcore (bv. A Point Of Protest), maar hardcore punk blijft nog steeds het middelpunt en ook de meeste van onze releases zijn dat genre. Ook het politiek correcte is iets dat we hoog houden. Een release als Gert Kleinpunk is hier een perfect voorbeeld van.   

Dries (Gazer Tapes) : Het is niet zo dat ik streef naar een eigen identiteit. Ik ben daar eigenlijk niet mee bezig. Gazer Tapes is een projectie van mijn muzieksmaak, meer is het eigenlijk niet. Ik hoop dat ik met Gazer Tapes een meerwaarde kan betekenen voor de band, de luisteraar en mezelf. Als ik ooit op een dag besluit een tape uit brengen in een puntzak met songs over frieten, dan is dat omdat ik daar zin in heb en niet omdat dat past in het kader van Gazer Tapes.

Rafael (Belly Button Records) : Er hangt niet teveel stront aan Belly Button Records. Als ik het goed vind kan er eender wat op uitkomen op zich maar ik veronderstel dat het wel als een garagepunk/lo-fi/psych labeltje wordt gezien. 

Dimitri (Wool-E Tapes): Wool-E Tapes is begonnen in de schoot van de Wool-E Shop en binnen die beperkte niche (van ambient tot new wave) geef ik dan ook alles uit wat ik graag hoor en waar ik iets in zie. Ondertussen is die focus ook wat vernauwd naar enkel Belgische artiesten of een link met België. Misschien kan het nog het best omschreven worden als het label dat met een ferme poot in de donkere krochten van de Belgische ondergrondse wave en ambient scene staat. Iets dat evengoed geldt voor zusterlabel Wool-E Discs waar de cd’s en het vinyl op wordt uitgegeven.

Kan je de charme van een tape uitleggen? In lang vervlogen tijden stond het bekend als een lomp ding dat je alsmaar heen en weer moest spoelen om de juiste track te vinden.
Bart (Feles Records) : Een tape is klein maar zeer veelzijdig. Ze bestaan in alle kleuren, je kunt artwork printen op de cassette of zelfs de case vervangen door een sigarettenpak, zoals we hebben gedaan voor onze eerste release van Marf Loth. Ze zijn fragiel, maar moeten net daarom worden gekoesterd. Tapes moeten volgens mijn nederige mening net worden gespeeld als volwaardige albums of compilaties. Het zoeken naar de juiste track is daarbij niet aan de orde. Het totaalplaatje moet kloppen.

Fenne (sentimental) : Net als vinyl is de cassette ook een medium dat als een geheel moet worden beluisterd. De juiste track vinden? Gewoon het album volledig beluisteren, zoals de bedoeling is! Ten tijde van streaming, waarin er voortdurend van her naar der kan worden gesprongen, i