Home Belgisch BRLRS

BRLRS

by Luminous Dash

Van losbandige “kustmijnklotenpunkrock” tot snedige stonerrock. Ze kunnen het allemaal de gasten van BRLRS en dat hebben ze op hun allereerste ep bewezen. Interview met zanger/gitarist Olivier Verniers, Olly voor de fans en maten.  

Heer verlos ons van ons lijden, hoe moet je die BRLRS uitspreken. Wat betekent het en hoe komen jullie d’erop?
BREELERS, maar maak er vooral van wat je zelf wil. Komt van brielen wat in ons dialect “prutsen” wil zeggen. Komt doordat ik de zanglijnen wat brabbel voordat er echte lyrics worden geschreven. Dat is altijd de laatste stap bij onze songs. The Breelers zag er wat internationaler uit en was een leuke hybride van ons dialect met Engels. We hebben zowel nummers in het Engels als in het Oostends, alleen hebben de nummers in het dialect de ep niet gehaald. Na wat knutselen met ons eerste logo werd het BRLRS, wij hebben dan die naam ook overgenomen.

Er is net een eerste ep uit. Een werk van lange adem of ging het als vanzelf?
Het was hard arbeiten, holy fuck! Ik dacht, leuk opnames in de congé, hoera! Maar het is echt werken, frustraties verbijten en vooral niet op elkaars gezicht meppen. We hadden een kleine week om alles live op te nemen. We hebben achteraf wel nog wat fills, solo’s en zang opgenomen, maar de basis zat in die eerste dagen. Je moet weten dat er dan ook een hittegolf over ons land trok en wij binnen in een klein kot zaten. Af en toe een beetje airco tussen de sessies in, want enkel in de Japanse noise wil men die sound erbij…

Hoewel jullie jezelf niet al te serieus nemen, klinkt die ep wel zeer professioneel. Ik veronderstel dat jullie hoog willen mikken met BRLRS?
Ik denk dat er een gezonde balans is tussen plezier en ambitie bij ons. We willen zo ver geraken als het universum ons toelaat. Maar vanaf het niet meer plezierig is, zal het snel stoppen. We wilden ook geen half werk doen, dat is weggesmeten geld. Liever het goed aanpakken en het onderste uit de kan halen, dan later beklagen “wat als we nu toch eens een échte ep hadden gemaakt”.

In feite, klinkt de naam nieuw voor ons. Misschien dat we te weinig in Oostende rondliepen of zijn jullie toch ontzettend okselfris?
Een goed jaar geleden hebben we onze eerste volledige show gespeeld in het voorprogramma van dirk., in OHK (Ostends jeugdhuis). Sindsdien hebben we 15 optredens gespeeld, maar wel allemaal in onze thuisstad. We merkten dat onze liveperformance mensen echt kan overtuigen. Je kan wel je vrienden en familie overtuigen om eens af te komen naar een optreden, maar als het niet aanslaat zullen zij ook de volgende keer passen. Onze vrienden en familie bleven komen en brachten alsmaar meer volk mee. Voor ons was dat het signaal om meer te doen met de band.

Oostende, Oostende…wat is dat toch met Oostende en rock ’n roll?
Ik vind die vraag heel dubbel. De laatste tijd zijn er weer veel bands die opkomen in onze stad, maar dat is lange tijd anders geweest. Er is van het stadsbestuur uit weinig ondersteuning naar bands toe. Er is een gigantisch tek