Home Belgisch BRAM VAN CAUTER (The Nightstalker)

BRAM VAN CAUTER (The Nightstalker)

by Nel Mertens

Hij heeft nog maar net zijn album Deathbringer uit en een fantastisch release-optreden in Magasin 4 in Brussel achter de rug. Hoog tijd dus om Bram Van Cauter, de man achter The Nightstalker in de spotlight van ons vragenvuur te zetten!

Je debuutalbum Deathbringer werd een heel concept, waarbij je alles zelf deed. Een beetje een controlebeest?
Ik heb al m’n muzikale projecten zo aangepakt, denk ik. Ik vrees dat obsessive compulsive disorder (OCD) een beetje in m’n bloed zit. Ik kan het niet helpen maar ik weiger iets te releasen dat niet voldoet aan mijn zeer stringente eisen. Niet de meest gezonde aanpak, dat geef ik grif toe. Maar wel dé manier om je eigen visie zo vrij en integer mogelijk te realiseren. Ik tracht m’n hele leven al een beetje een evenwicht te zoeken tussen tevredenheid en honger. Een complexe oefening.

De keuze voor crowdfunding was er eentje van onjeugdige overmoed: ik achtte de kans m’n beoogde budget bij elkaar te harken nagenoeg onbestaande. Na 20 uur had ik alles bij elkaar. Ik moest me toen toch even in de arm knijpen. De campagne is uiteindelijk onverwachts een succes geworden, waarvoor ik alle backers ontzettend dankbaar ben. Zij hebben deze droom mee mogelijk gemaakt.

Er zitten heel wat eigthies-elementen in je werk zowel qua geluid als qua visuals, verpakking,… Was je liever in de jaren ’80 opgegroeid?
Ik zou mijn vergevorderde leeftijd vooralsnog liever in een waas van mysterie houden maar ik ben inderdaad een kind van de eighties. Ik was echter tiener in de nineties dus ik heb zeer bewust de transitie analoog naar digitaal, de # media etc meegemaakt. Ook spijtig genoeg 2 Unlimited, de VengaBoys, Dr Alban en Creed.

Mijns inziens is er door technologie enorm veel fantastisch mogelijk gemaakt maar er is ergens ook een soort patine verloren gegaan. Een soort melancholie die aan de grond ligt van het genre. Die fotografische ‘korrel’. Ik probeer evenwel niet als de zoveelste wollige eighties productie te klinken. Ik probeer die groezelig-groezelig-nostalgische 80s vibe te combineren met een meer hedendaagse aanpak qua productie. Kon ik kiezen dan zouden de eighties evenwel mijn voorkeur wegdragen, denk ik. Grindhouse cinemas, Times Square dat nog gritty en gevaarlijk was, een non-stop toevloed aan trashy cinema, new wave- en gothicclubs, de decadentie van glamrock… Alles was nieuw en rebels, een beetje gevaarlijk zelfs. Dat spreekt me wel aan.