Home Belgisch ANNELIES MONSERE

ANNELIES MONSERE

by Didier Becu

Onlangs bracht Annelies Monseré haar nieuwste plaat Debris uit, en kijk: we werden pardoes verliefd! En dus wilden we Annelies absoluut alles vragen wat er te vragen viel!

Dag Annelies, ik moet eerlijk bekennen dat ik versteld sta van Debris. Wat een mooie plaat! Heb ik het bij het juiste eind dat deze derde lp heel wat toegankelijker klinkt, zonder dat je daarvoor je eigen identiteit hebt moeten opgeven?
Bedankt! Ik dacht niet dat deze plaat als ‘toegankelijk’ zou worden bestempeld. Maar dat is goed om te horen. Misschien klinkt de plaat net iets meer hifi en afgewerkt dan de vorige platen. Ik maak nu opnames op een digitale recorder en mix ze op de computer. Maar dit is vooral uit praktische overwegingen. Ik dacht wel dat de plaat eerder hard (in de zin van ‘harsh’), dan zacht/toegankelijk klinkt. Maar de maker is meestal niet de beste luisteraar, veronderstel ik. Maar het was dus niet mijn doel om meer of minder toegankelijk te klinken. Ik denk daar eigenlijk nauwelijks over na.

Je graaft ook wel diep, want ik hoor een artieste die het meest duistere uit haar ziel haalt. Ik hoor schoonheid, maar Strangers is dan eerder macaber, en klinkt bijna als een wake. Vanwaar die tegenstellingen?
Wat macaber is, kan toch ook mooi zijn? Maar eerlijk, ik zie zelf Strangers niet als een macaber liedje. De tekst gaat deels over een man die ik ontmoette tijdens een avondwandeling en die ‘strangers in the night’ voor me zong. En ik dacht zelfs dat de instrumentale delen ook behoorlijk ‘speels’ klonken. De plaat is ook niet autobiografisch en ze is zeker niet therapeutisch. Maar ik hou er wel van als tekst en muziek wat tegenstellingen in zich dragen. Een eenduidige boodschap overbrengen is meestal niet erg boeiend.

Ik denk dat je me niet gaat vermoorden als ik zeg dat ik aan Nico denk als ik je hoor. Hoor jijzelf die vergelijking?
Iemand zei me onlangs dat het toch waanzinnig belachelijk is om jezelf te vergelijken met Nico, wat ik wel grappig vond. Maar het is wel fijn als iemand anders je met Nico vergelijkt en ik snap de vergelijking wel. Ik ben op zoek gegaan naar de muziek van Nico omdat een bevriend muzikant, Justin Vollmar, mijn debuutplaat Helder vergeleek met Nico. Ik denk wel dat haar muziek over het algemeen toch een stukje theatraler is. En een stuk beter (schiet in de lach).

Het duurde wel een tijdje vooraleer jij je eigen stemkwaliteit ontdekte, hoe kwam dat?
Dat is wel al een tijdje geleden dat ik ‘mijn stem ontdekt heb’– 15 jaar of zo. Ik zong als puber wel (bijv. in een Nirvana cover-duo met mijn broer) en ik ben opnieuw beginnen zingen toen ik de muziek van Movietone leerde kennen. Daarvoor ging ik er, wellicht onbewust, vanuit dat een zangeres luid en expressief moest zingen. Kate Wright zingt stil en ingetogen en dat sprak me enorm aan. En het was ook iets wat ik min of meer kόn… Ik denk wel dat ik mezelf vocaal nu veel meer uitdaag dan vroeger, maar luid en expressief wordt het nooit denk ik.

Je werkte ook al met heel wat artiesten samen, ik veronderstel dat dit een aangenaam leerproces voor je is, niet?
Absoluut, en ook een stuk minder eenzaam. Het is fijn om alle controle te hebben, maar het is ook aangenaam om nauwelijks controle te hebben. Ik heb nog gezongen (live) bij In Gowan Ring, en dat was een interess